“อา...”
เธอพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย
ทั้งที่ตอนแรกเป็นเธอเห็นว่าหลินเซียวซื่อ ๆ จึงคิดจะช่วยผลักดันเขาสักหน่อย แต่ทำไมสุดท้ายกลับถูกเขาทิ้งห่างไปอย่างไม่รู้ตัวเสียได้?
แม้จะรู้สึกหงุดหงิด แต่เธอก็ยินดีอยู่ไม่น้อย
ยังดีที่ได้พบหลินเซียว เขาเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอไปโดยสิ้นเชิง
“มิน่าล่ะถึงมาเร็วขนาดนี้”
เธอลูบคลำกระต่ายพลางพูดขึ้นลอย ๆ น้ำเสียงแฝงความรู้สึกซับซ้อนอยู่ราง ๆ
หลินเซียวหัวเราะ
“เธอน่าจะดีใจนะที่ฉันซื้อบ้านหลังนี้ไว้ ไม่อย่างนั้นคงมาไม่ทันจริง ๆ” เขาพูดกลั้วหัวเราะ
แววตางดงามของเจียงชูหนิงฉายประกายลึกซึ้งขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ก็ควรดีใจจริง ๆ”
เธอเปลี่ยนเรื่องถามว่า “ในห้องนอนมีเครื่องนอนครบไหม?”
หลินเซียวมองเธออย่างสงสัย
ถามอะไรแบบนี้กัน?
“มีสิ ทุกห้องเตรียมไว้ห้องละสองชุด อยู่ได้สบาย ๆ อีกพักหนึ่ง” เขาตอบ
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ
“งั้นก็ดี”
เธอลุกขึ้นยืน เดินมาหาหลินเซียว ก่อนจะโน้มตัวลง
ท่าทางเช่นนี้ทำให้หัวใจของหลินเซียวเริ่มเต้นเร็วขึ้น
จะจูบฉันหรือเปล่า? คงไม่หรอกมั้ง?
ไม่นานหลินเซียวก็ได้คำตอบ—ไม่ใช่จริง ๆ
เจียงชูหนิงวางกระต่ายลงในอ้อมแขนของเขา ก่อนกำชับว่า “ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ช่วยดูมันให้หน่อย ประตูเปิดอยู่ อย่าให้กระต่ายวิ่งออกไปล่ะ”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินไปทางห้องนอน
หลินเซียวมองตามอย่างพูดไม่ออก
“อ้อ”
เขาก้มมองกระต่ายในอ้อมแขน มันเชื่องมาก ไม่รู้ว่ากลัวหรืออย่างไรถึงได้นิ่งไม่ขยับเลยสักนิด