หลินเซียวกล่าวช้า ๆ ว่า “ผมเพิ่งกลับมาเหมือนกัน หลิวซานเอ๋อร์โทรมาบอกว่ามีนักฆ่าหลายคนมาที่นี่ ผมเลยรีบตามมา”
แววตาของเจียงชูหนิงฉายประกายครุ่นคิด
“เขาหวังดีขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอถามอย่างประหลาดใจ
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “โอกาสเอาใจผม เขาย่อมต้องคว้าไว้”
เอาใจ...
เจียงชูหนิงพินิจหลินเซียวอีกครั้งอย่างละเอียด ชายหนุ่มคนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
“ยังดีที่มีคุณ”
เธอเหลือบมองชายฉกรรจ์สามคนที่นอนอยู่บนพื้น ใจยังเต้นไม่หาย
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“เข้าไปนั่งพักในบ้านก่อนเถอะ ผมจัดการตรงนี้เอง”
เขากล่าวเสียงเรียบ
เจียงชูหนิงถามอย่างสงสัยว่า “ฉันเข้าไปทำไม? มาช่วยคุณด้วยกันดีกว่า”
หลินเซียวจนปัญญาเล็กน้อย
“มีศพอยู่ตรงนี้ คุณไม่กลัวเหรอ?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
เจียงชูหนิงส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่กลัว ตอนมีชีวิตฉันยังไม่กลัว ตายแล้วจะมีอะไรให้น่ากลัวล่ะ”
เธอตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
คำพูดนี้ทำเอาหลินเซียวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ใจกล้าขนาดนี้เลยหรือ?
“งั้นคุณกลับเข้าไปก่อนเถอะ ที่นี่เลือดสาดเกินไป ผมไม่อยากให้คุณเห็น”
เขาเร่งเธอ
ที่สำคัญคือถ้าเจียงชูหนิงอยู่ตรงนี้ เขาก็จัดการศพไม่ได้
เจียงชูหนิงมองเขาอย่างสงสัย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ก็ได้ ถ้าต้องการให้ช่วยก็บอกนะ”
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วเดินกลับไป แต่เพิ่งก้าวได้เพียงก้าวเดียว...
“อ๊ะ!”
เธอร้องขึ้นอย่างตกใจ ร่างอ่อนช้อยพลันทรุดลง