หลินเซียวโบกมือ ก่อนจะหายไปจากมิติ
ฉู่เหยาเหยาไม่ได้รีบกลับไป เธอมองตำแหน่งที่หลินเซียวเพิ่งยืนอยู่เงียบ ๆ ใบหน้างดงามเผยสีหน้าซับซ้อน
ถ้าคุณมาที่โลกของฉันได้ คุณจะยอมมาหรือเปล่า?
คำถามผุดขึ้นในใจ เธอเองก็อธิบายความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูก
หลังจากได้ยินหลินเซียวพูดเรื่องนั้นครั้งก่อน ช่วงนี้เธอจึงจับตาดูเรื่องแหวนมิติเป็นพิเศษ ทั้งยังสืบถามข้อมูลมากมาย จนได้คำตอบที่ทำให้เธอตื่นเต้น
หากอัปเกรดแหวนจนถึงระดับสูงสุด หลินเซียวอาจมาที่นี่ได้จริง ๆ
เพียงแต่ยังพิสูจน์ไม่ได้
ถึงอย่างไร ก็ไม่มีใครยอมทุ่มทรัพยากรมหาศาลเพื่ออัปเกรดแหวนมิติวงหนึ่งหรอก
ผ่านไปพักใหญ่ เธอจึงหายไปจากมิติ
หลินเซียวไม่ทันสังเกตความผิดปกติของฉู่เหยาเหยา กลับมาถึงห้องรับแขกแล้วก็ทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม ๆ
กระต่ายย่องขึ้นมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ จ้องเขาอย่างระแวดระวัง
หลินเซียวยกมุมปากเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะกวักมือเรียก
“มานี่ กระต่าย”
เจ้าแมววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง
เสียงฝีเท้าดังขึ้น เจียงชูหนิงเดินลงมาจากชั้นบน
“เป็นยังไงบ้าง?”
หลินเซียวถามยิ้ม ๆ
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ
“ก็ไม่เลว”
หลินเซียวได้ยินแล้วก็จนใจ ดูเหมือนจะเรียกอารมณ์ความรู้สึกอะไรจากผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลย
เจียงชูหนิงนั่งลงบนโซฟาด้วย
“วันนี้คนพวกนั้นใครส่งมา เป็นพวกหลิวเฉินกวงหรือเปล่า?” เธอถามพลางเผยอริมฝีปากแดง
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า