“กลุ่มหลิวมีบริษัทไท่อันเทคโนโลยี เคยได้ยินไหม?” หลินเซียวถาม
หลิวซานเอ๋อร์ได้ยินแล้วก็หัวเราะ
“ฮี่ ๆ”
เขาไม่พูดอะไร เพียงก้าวไปทางโต๊ะชา
หลินเซียวมองอย่างสงสัยแล้วถามว่า “หัวเราะอะไรน่ะ?”
สิ้นเสียง หลิวซานเอ๋อร์ก็หยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ้นชัก วางตรงหน้าหลินเซียว
ใบหน้าของชายชราร่างเล็กเผยสีหน้าภาคภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด
“ขออภัยด้วยครับคุณหลิน เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญตรวจดูได้เลย”
หลินเซียวเห็นเช่นนั้นก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ไม่เลวนี่ รู้ล่วงหน้าได้ด้วยหรือ?”
หลิวซานเอ๋อร์ถึงกับยิ้มกว้าง
“ที่ไหนกันครับ คุณหลินชมเกินไปแล้ว ผมรู้ว่าคุณจะทำให้กลุ่มหลิวล้มละลาย ตอนนี้ที่เหลือก็มีแต่บริษัทดัง ๆ ไม่กี่แห่ง ผมตรวจสอบพวกที่พอจะจัดการได้หมดแล้ว จะได้ช่วยประหยัดเวลาคุณไงครับ”
พูดจบ เขาก็หยิบเอกสารข้อมูลบริษัทอีกสองชุดออกมาจากลิ้นชัก
หลินเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง
“ไม่เลวนี่ เตรียมพร้อมล่วงหน้าเสียด้วย ดูท่าให้คุณคุมติงเหว่ยไว้คงเป็นทางเลือกที่ถูกแล้ว” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หลิวซานเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
“แน่นอนอยู่แล้วครับ! คุณหลิน ผมฉลาดกว่าหมอนั่นตั้งเยอะ ตาแก่นั่นมันไม่ได้เรื่องสักอย่าง”
เขาพูดอย่างกระตือรือร้น
หลินเซียวหัวเราะแล้วส่ายหน้า
“ชูหนิงบอกว่า ขอแค่เล่นงานกลุ่มไท่อันนี้ได้ กลุ่มหลิวก็แทบหมดทางกอบกู้แล้ว” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลิวซานเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ