บนใบหน้าเย้ายวนของหลิ่วอวิ้นก็เต็มไปด้วยความคาดหวังเช่นกัน
ซูเมี้ยวเมี้ยวแอบรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
สั่งสอนคุณชายตระกูลหลิ่วเหรอ?
น่าสนุก!
เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จัดตำแหน่งให้เรียบร้อย แล้วนั่งลงบนโซฟา ฝืนทำสีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองอย่างเย็นชา
หลินเซียวโทรศัพท์หาพวกพี่น้องที่อยู่ด้านนอก ก่อนถูกเจียงชูหนิงลากไปหลบตรงมุมทางเดิน แอบดูอยู่เงียบ ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซูเมี้ยวเมี้ยวลุกขึ้น แล้วเดินไปอย่างช้า ๆ
เมื่อเปิดประตู ก็เห็นเสิ่นหมิงจวิ้นกับหลิ่วฮ่าวเฉินถูกมัดแน่น ปากยัดถุงเท้าเอาไว้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเจ็บปวด แถมยังขย้อนเป็นระยะ
ซูเมี้ยวเมี้ยวขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย
ยัดถุงเท้าเหรอ?
เธอทำหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไร แล้วหันหลังกลับไปยังห้องรับแขก นั่งลงบนโซฟา
พี่น้องสองคนช่วยกันผลักเบา ๆ
“อื้อ...”
เสิ่นหมิงจวิ้นกับหลิ่วฮ่าวเฉินเซถลาล้มคว่ำลงกับพื้น มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง ดวงตาฉายแววร้อนรน ร่างกายดิ้นรนไม่หยุด
พี่น้องคนหนึ่งวางกระบองยืดหดลงบนโต๊ะอย่างนอบน้อม
พอเห็นเช่นนั้น เสิ่นหมิงจวิ้นกับหลิ่วฮ่าวเฉินก็หยุดดิ้นทันที ต่างตะลึงงันไปตาม ๆ กัน
พี่น้องสองคนนั้นหันหลังเดินออกไป
ทั้งคู่หมอบอยู่บนพื้น เงยหน้ามองหญิงสาวงดงามอ่อนหวานน่ารักบนโซฟา แต่ในใจกลับกระวนกระวายอย่างยิ่ง
ซูเมี้ยวเมี้ยวลุกขึ้น หยิบกระบองยืดหดมาชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนเดินไปหยุดข้างทั้งคู่