“อ๊าก!”
ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน รปภ.กุมหัวล้มลงกับพื้น
หลินเซียวตั้งหลักได้ ก่อนตวัดแข้งใส่ใบหน้าของรปภ.คนสุดท้าย
“อึก...”
ร่างของรปภ.คนนั้นหมุนคว้างกลางอากาศถึง 720 องศา ก่อนจะคว่ำหน้าลงกับพื้น ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
หลินเซียวยืนมั่นคง กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเผยรอยยิ้มพึงพอใจที่มุมปาก
ไม่เลว ๆ พลังต่อสู้ใช้ได้เลย
แกนสัตว์สองชิ้นนี้ไม่ได้กินเสียเปล่าจริง ๆ
เขากำลังดื่มด่ำกับความตื่นเต้น จึงไม่ทันสังเกตว่าทุกคนรอบข้างพากันตกตะลึงจนตาค้าง
พนักงานกลุ่มนั้นมองภาพตรงหน้าอย่างอ้าปากค้าง
ผู้จัดการเฝิงกับหลิวยวนยวนยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าอวดดีแข็งค้างราวกับลูกตาแทบถลนออกมา
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มริมฝีปาก กำหมัดเล็ก ๆ ไว้เงียบ ๆ
เท่จังเลย...
ภายในโถงใหญ่เหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนของพวก รปภ.
หลินเซียวก้มมองหมัดของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองผู้จัดการเฝิง แล้วเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เฮ้ มองอะไรอยู่?” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
ผู้จัดการเฝิงกับหลิวยวนยวนสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนจะได้สติจากอาการตะลึงงัน
หลิวยวนยวนจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย หลินเซียวเป็นผู้ชายผอมแห้ง ขาดสารอาหาร แถมยังดูอ่อนแอไม่ใช่หรือ? ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี ทำไมถึง...กลายเป็นแบบนี้ไปได้?
ผู้จัดการเฝิงเองก็อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
มุมปากซูเมี้ยวเมี้ยวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใสอย่างรวดเร็ว ถึงตาเธอได้ดูเรื่องสนุกแล้ว