หลินเซียวหัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนจะเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด
ยังไม่ทันได้พูดอะไร...
เสียงเอื่อยเฉื่อยของซูเมี้ยวเมี้ยวก็ดังขึ้นอีกครั้ง «เรื่องที่ฉันจัดการเองได้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้แฟนฉันออกหน้า เรื่องที่ผู้หญิงจัดการไม่ได้ต่างหาก ถึงค่อยไปหาผู้ชาย»
พูดจบ เธอก็มองหลิวยวนยวนอย่างมีนัย รอยยิ้มแฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
นี่...
หลิวยวนยวนหายใจถี่ขึ้นอีกครั้ง
นี่กำลังเยาะเย้ยว่าเธอจัดการเรื่องนี้ไม่ได้งั้นเหรอ?
ผู้จัดการเฝิงได้ยินแล้วหน้าร้อนผ่าว ความโกรธเริ่มปะทุขึ้นมา
เขาจ้องหลินเซียว
«เป็นใบ้หรือไง?»
อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านขึ้นเช่นกัน ที่สำคัญคือยิ่งอิจฉาหลินเซียวมากขึ้นทุกที
ซูเมี้ยวเมี้ยวขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย
«คุณ...»
เธอกำลังจะพูด หลินเซียวก็ยกมือกดไหล่เธอไว้
«ให้ผมจัดการเอง จะปล่อยให้คนตาถั่วบางคนดูถูกแฟนคุณได้ยังไง เดี๋ยวจะทำให้คุณขายหน้าเปล่า ๆ»
หลินเซียวพูดพลางยิ้ม
ซูเมี้ยวเมี้ยวได้ยินดังนั้น ใบหน้างามก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ในใจเบิกบานจนบอกไม่ถูก
«ได้»
เธอยิ้มหวานแล้วพยักหน้าตอบ
หลินเซียวก้าวไปข้างหน้า เงยหน้าสบตาผู้จัดการเฝิงพลางกล่าวยิ้ม ๆ «ไม่ได้เป็นใบ้»
ฮึ!
ผู้จัดการเฝิงแค่นเสียงเย็นชา ท่าทีพลิกกลับไปคนละขั้ว ก่อนตวาดเสียงต่ำ «ใจกล้าไม่เบานี่! มาก่อเรื่องในร้านเรา ยังกล้าด่าพนักงานของเราอีก คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหน!»
หลิวยวนยวนเห็นเช่นนั้นก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา