หลินเซียวเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
ผู้หญิงคนนี้มาจริง ๆ ด้วย
แต่เขาก็รู้ว่าเจียงชูหนิงเป็นคนดื้อรั้น พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์
ในเมื่อมาแล้ว ก็ช่วยไม่ได้
「เชิญเธอเข้ามา」
เขาพูดเสียงเรียบ
พนักงานเสิร์ฟหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หลิวซานเอ๋อร์มองเขาด้วยแววตาจริงใจ ก่อนกล่าวว่า 「คุณหลิน งั้นผมขอตัวลงไปก่อนนะครับ」
หลินเซียวพยักหน้าพลางยิ้ม
「ไปเถอะ」
หลิวซานเอ๋อร์หันหลังเดินจากไป ทว่าจากแผ่นหลังนั้นกลับแผ่กลิ่นอายองอาจออกมา
หลินเซียวมองตามอย่างครุ่นคิด มุมปากเผยรอยยิ้ม
หลิวซานเอ๋อร์คนนี้เป็นคนจริงใจเสียด้วย ไม่คิดเลยว่าแค่ไม่กี่วันจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้
ถึงกับมองเขาเป็นลูกพี่จริง ๆ แล้วหรือ? ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แม้การต่อสู้คืนนี้จะยากลำบาก แต่หลินเซียวกลับรู้สึกผ่อนคลายลง
สิ่งที่ควรเตรียมก็เตรียมไว้หมดแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่รอให้การต่อสู้มาถึง
เขายังมีชีวิตเหลืออีกสามเดือน งานเลี้ยงคืนนี้ไม่มีทางเอาชีวิตเขาไปได้แน่นอน
เขาเอนกายลงบนโซฟา
ไม่นานนัก เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้น มีคนเดินเข้ามา
「ปิดประตูด้วย」
หลินเซียวนอนหงายอยู่ จึงมองไม่เห็นคนเข้ามา เขาพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
ปัง!
ประตูห้องทำงานปิดลง เสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
หลินเซียวมองเพดานแล้วกล่าวว่า 「บอกแล้วว่าอย่ามา เธอก็ยังจะมาอีก ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ตายหรอก ยังไม่เชื่อฉันอีก」