ประโยคเดียวทำให้ร่างงามของฉู่เหยาเหยาสั่นไหวเล็กน้อย
มีชีวิตที่ดี…
เกิดมาในยุคโลกยุคโลกันตร์ นางแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่าการมีชีวิตที่ดีหมายถึงอะไร
หัวใจของนางพลันหวั่นไหว
“ขอบคุณนะคะ พี่หลินเซียว”
ถ้อยคำนี้เรียบง่าย ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นเครือ
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจผม อยากได้อะไรก็บอกมาตรง ๆ ที่นี่ผมไม่ขาดอะไรเลย แค่ช่วยผมหาทองคำกับหยกก็พอ ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน”
ฉู่เหยาเหยาขบฟันขาวเบา ๆ
“ค่ะ รอฉันกลับไปวางแผนก่อน ว่าจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร ถ้าต้องการอะไร ฉันจะบอกคุณนะคะ” นางไม่พูดเยิ่นเย้ออีก ตอบรับไปเช่นนั้น
ขณะเดียวกัน แววตางามคู่นั้นก็เปล่งประกายความมุ่งมั่นที่หลินเซียวมองไม่เห็น
หลังพูดคุยกันเล่น ๆ อีกไม่กี่ประโยค ฉู่เหยาเหยาก็กลับไป
สำหรับนางแล้ว ในยุคนี้แค่มีชีวิตรอดก็ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว คำพูดไม่กี่ประโยคของหลินเซียวเปลี่ยนความคิดของนางไปโดยสิ้นเชิง
มีชีวิตที่ดี…
สองคำนี้หนักอึ้งเกินไป ทว่ากลับทำให้นางเกิดความคิดขึ้นมา
หากนางมีชีวิตที่ดี ก็ย่อมตอบแทนหลินเซียวได้มากขึ้น แล้วจะมีอะไรที่ทำไม่ได้กัน?
นางต้องวางแผน
หลินเซียวไม่ได้กลับไป แต่เดินเข้าไปในพื้นที่สีเขียวแห่งนั้น
ทว่าจนถึงตอนนี้ พื้นที่แห่งนี้ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ราวกับเป็นพื้นที่ไร้เจ้าของ
แต่หลินเซียวรู้สึกว่ามันคงไม่ง่ายเช่นนั้น
ทำไมถึงไม่มีความเคลื่อนไหวเลยนะ?
เขาเดินวนอยู่สองรอบ เมื่อเห็นว่ายังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงกลับเข้าไปในห้องนอน