เขาหยุดฝีเท้าแล้วถามพร้อมรอยยิ้ม “เลขาเหลียง มีธุระอะไรหรือครับ”
แววตาของเหลียงอิงเต็มไปด้วยความซับซ้อน เธอกล่าวว่า “ผู้จัดการหลิน ผู้จัดการเจียงเรียกคุณไปพบค่ะ”
หลินเซียวรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
แม้เขาจะไม่เคยเห็นเจียงชูหนิงโกรธมาก่อน แต่บรรยากาศในห้องทำงานตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านพายุโทสะของเธอมา
“ครับ”
เขาตอบรับแล้วเดินไปยังห้องทำงานของเจียงชูหนิง
พนักงานคนอื่น ๆ มองหน้ากันไปมา แววตาของแต่ละคนเผยความเห็นอกเห็นใจ
พวกเขายังถูกตำหนิจนเป็นแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลินเซียวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรง
ซุนหยางหยางจ้องแผ่นหลังของหลินเซียว พลางหัวเราะเยาะไม่หยุด
นี่แหละคือจุดจบของคนที่กล้ามาขวางทางฉัน!
หลินเซียวไม่ได้สังเกตเห็น เขายกมือเคาะประตูเบา ๆ
“เข้ามา”
เสียงเย็นชาของเจียงชูหนิงดังขึ้น น้ำเสียงไร้ความรู้สึกใด ๆ
หลินเซียวปรับลมหายใจให้สงบและข่มอารมณ์เอาไว้
เขาผลักประตูห้องทำงานเข้าไป
“ผู้จัดการเจียง คุณเรียกผมหรือครับ”
เจียงชูหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือเล่นเอกสารในมือไปมา ใบหน้างดงามล่มเมืองยามนี้เย็นชา คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยแผ่แรงกดดันอันหนักหน่วงออกมา
เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“ได้ยินเรื่องโรงพยาบาลไห่เฟิงหรือยัง” เธอถามเสียงเรียบเย็น
หัวใจของหลินเซียวหนักอึ้งลงทันที
โรงพยาบาลไห่เฟิงเป็นโรงพยาบาลเอกชน และเป็นคู่ค้าด้านอุปกรณ์การแพทย์รายใหญ่ที่สุดของบริษัทพวกเขา
เกิดเรื่องขึ้นหรือ
“ผู้จัดการเจียง ผมเพิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้ยินเลยครับ”