ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟา บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อยอบอวลอยู่ทั่วห้องรับแขกอันกว้างใหญ่
ชายหนุ่มหญิงสาวอยู่กันตามลำพัง แถมยังเป็นเวลาดึกดื่นแบบนี้…
แค่ก
หลินเซียวกระแอมเบา ๆ กวาดตามองไปรอบห้องแล้วยิ้ม “บ้านคุณใหญ่จังเลยนะ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเริ่มรับคำชวนคุย
ทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
ดึกมากแล้ว ซูเมี้ยวเมี้ยวจึงพาหลินเซียวไปยังห้องพักแขก
“คุณนอนห้องนี้นะ ข้างในมีห้องน้ำ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกฉันได้เลย”
ซูเมี้ยวเมี้ยวยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มงดงามน่ารัก
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ คุณก็รีบเข้านอนเถอะ”
ดวงตาคู่งามของซูเมี้ยวเมี้ยวฉายแววลึกซึ้ง เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ คุณนอนก่อนเลย”
พูดจบ เธอก็มองบาดแผลตรงลำคอของหลินเซียวอีกครั้ง
หลินเซียวรู้สึกว่าสีหน้าของเธอดูแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องทันที
ห้องสะอาดมาก ได้รับการทำความสะอาดจนไร้ฝุ่น โทนสีดำขาว แม้จะเป็นเพียงห้องพักแขก แต่ทุกมุมก็แสดงให้เห็นถึงความหรูหราอย่างเรียบง่าย
หลินเซียวเดินสำรวจรอบห้องแล้วไปอาบน้ำ
ไม่นานนัก หลินเซียวก็เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวพันกาย ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง
เขาเดินไปเดินมาสองรอบ จนร่างกายแห้งเกือบหมดแล้ว
เขาคลายผ้าเช็ดตัวออก กำลังจะขึ้นเตียง…
แกร๊ก
จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก
หลินเซียวชะงัก เงยหน้าขึ้นก็เห็นซูเมี้ยวเมี้ยวเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี
“หลินเซียว ฉัน…”
แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็สังเกตเห็นผ้าเช็ดตัวของหลินเซียวที่เปิดอ้าอยู่ คำพูดพลันขาดห้วง ดวงตาคู่งามแข็งค้างไปทันที