เขารีบหยิบเหรียญหยกขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายขณะพิจารณาอย่างละเอียด
หลินเซียวยิ้ม
“ช่วงนี้ผมเพิ่งหาแหล่งมาได้” เขากล่าวพลางยิ้ม
ถึงอย่างไร หากยังบอกว่าขุดเจอจากบ้านบรรพบุรุษ เกรงว่าคงไม่มีใครเชื่อแล้ว
หวังหยงคังมองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง
“น้องชายมีฝีมือไม่เบาเลย เก่งจริง ๆ” เขาเอ่ยชม
แหล่งแบบนี้ เขาย่อมไม่ซักถามให้มากความ
หลินเซียวถามยิ้ม ๆ ว่า “สองชิ้นนี้เป็นยังไงบ้าง มีราคาไหม?”
หวังหยงคังหยิบแว่นขยายออกมาอีกครั้ง พินิจพิจารณาอย่างละเอียด
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปหลายอารมณ์
ไม่นาน เขาก็วางเหรียญหยกทั้งสองชิ้นลงบนโต๊ะ พลางถอนใจว่า “น้องชาย แหล่งของนายยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว เหรียญหยกสองชิ้นนี้มีปราณอยู่ทั้งคู่ แถมสภาพยังดีมาก”
“ดูออกว่าน้องชายคงไม่ค่อยรู้เรื่องของพวกนี้ ฉันไม่พูดอ้อมค้อมแล้วนะ สองชิ้นนี้ฉันให้สี่ล้าน”
เขาชูนิ้วขึ้นสี่นิ้ว สีหน้าจริงจัง
หลินเซียวอดประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
แค่มีปราณอยู่ก็มีราคาขนาดนี้เชียว?
แต่พอเกิดขึ้นหลายครั้งเข้า เขาก็เริ่มชินชา ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรแล้ว
“ได้ครับ ผมเชื่อใจพี่”
หวังหยงคังหัวเราะขึ้นมา
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันชอบความตรงไปตรงมาของน้องชายนี่แหละ วางใจได้ พี่ไม่ใช่คนขี้เหนียว ยังไงก็ไม่ปล่อยให้นายขาดทุนหรอก”
เขาโทรศัพท์สั่งฝ่ายการเงินให้โอนเงิน
ไม่นาน เขาก็เริ่มพินิจเหรียญหยกบนโต๊ะอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม