หลินเซียวปิดประตูห้องทำงานตามหลัง ก่อนเดินไปที่โต๊ะทำงาน
「ผู้จัดการเจียง ผม...」
เขากำลังจะพูด จู่ ๆ เสียงหญิงสาวอันทรงอำนาจก็ดังก้องขึ้นในหัว
「มนุษย์ธรรมดา ข้าวของข้าล่ะ?」
เสียงนั้นแฝงพลังวิญญาณเอาไว้ จู่ ๆ ก็ดังขึ้นและสะท้อนก้องอยู่ในหัวไม่หยุด
หลินเซียวสะดุ้งโหยง
เจียงชูหนิงเองก็สะดุ้งกับท่าทีของหลินเซียวเช่นกัน
เหมือนจู่ ๆ ก็เกิดอาการกำเริบขึ้นมา!
「คุณทำอะไรน่ะ?」นางขมวดคิ้วถาม
หลินเซียวตั้งสติได้ ก่อนจะนึกขึ้นมาว่าเป็นนักบุญหญิง
「อ้อ... ไม่มีอะไร ๆ ผมฝันร้ายน่ะ」
เขายิ้มเจื่อน ๆ พลางเกาศีรษะ
ฝะ... ฝันร้าย?
แววตาของเจียงชูหนิงเต็มไปด้วยความฉงน มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
หลินเซียวรีบตอบกลับด้วยจิต
「เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ」
อวิ๋นเยว่กล่าวเสียงเย็นชา 「ข้าหิวแล้ว จะไม่ให้รีบได้อย่างไร? เป็นลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูดสิ」
หลินเซียวปวดหัวขึ้นมาทันที
ลืมไปเสียสนิทเลย
「รู้แล้ว เดี๋ยวนี้แหละ ผมเพิ่งตื่นนอน」
เขาตอบกลับด้วยจิตอีกครั้ง
ฮึ!
อวิ๋นเยว่แค่นเสียง ก่อนจะหายไปจากพื้นที่ของแหวน
หลินเซียวผ่อนคลายลงเล็กน้อย
น่ากลัวจริง ๆ
เขาดึงสติกลับมา แล้วสบเข้ากับสายตางุนงงของเจียงชูหนิงพอดี
「อ้อ... ไม่มีอะไรครับผู้จัดการเจียง ผมนอนไม่ค่อยพอ สมองเลยมึน ๆ คุณพูดต่อเถอะ เรียกผมมามีธุระอะไรเหรอครับ?」
เขาปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ้มถาม
เจียงชูหนิงมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะละสายตากลับไป
「ไม่ใช่ฉันที่เรียกคุณมา เป็นคนอื่นต่างหาก เดี๋ยวก็ถึงแล้ว ไปรอนั่งที่โซฟาเถอะ」