“ผู้จัดการเจียง เป็นอะไรไป โทรมาตั้งแต่เช้าตรู่ ปลุกคนจากฝันหวานเลยนะ”
เขารับสาย พลางพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ
เจียงชูหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ยิ่งรู้สึกว่าหลินเซียวคนนี้มีอะไรแปลก ๆ
“ท่าทีแบบนี้หมายความว่ายังไง”
เธอเผยริมฝีปากแดงเอ่ยถามเสียงเรียบ
หลินเซียวหลับตา พูดงัวเงียว่า “กำลังจะได้จูบสาวสวยอยู่แล้ว ดันถูกคุณขัดจังหวะ จะให้ผมอารมณ์ดีได้ยังไง”
เจียงชูหนิงถึงกับพูดไม่ออก กลอกตาใส่เขา
“ในหัวผู้ชายอย่างพวกคุณมีแต่เรื่องพวกนี้หรือไง” เธอถามเสียงเย็นชา
หลินเซียวหัวเราะ
“ยังมีเงินด้วยไง”
เจียงชูหนิงสูดหายใจลึก ไม่รู้จะด่าเขาอย่างไรดี
“ลุกขึ้นมา รับฉันหน่อย”
เธอสั่งเสียงเย็นชา
หลินเซียวอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนถามว่า “หา? รถของคุณก็ให้คุณไปแล้วนี่ ผู้จัดการเจียง ขับไปเองก็ได้ไม่ใช่เหรอ”
เจียงชูหนิงตอบเสียงเรียบ “เมื่อคืนไม่ได้ขับกลับมา อีกอย่าง นายลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองรับจ๊อบเป็นคนขับรถให้ฉัน”
มุมปากของหลินเซียวกระตุกเล็กน้อย
“ผมไปเป็นคนขับรถให้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาถามอย่างสงสัย
เจียงชูหนิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“เมื่อกี้นี้ ฉันตัดสินใจเอง”
เอ่อ...
หลินเซียวพูดไม่ออก
“ผู้จัดการเจียง นี่คุณตัดสินใจเอาเองเกินไปหน่อยไหม ไม่ถามผมสักคำว่าเต็มใจหรือเปล่า” เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงชูหนิงสวมชุดโยคะ ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดวงอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ