หวังไห่คุนจัดการทุกอย่างอย่างกระตือรือร้น
ทุกวันนี้ราคาสมุนไพรเปลี่ยนแปลงวันต่อวัน จนกลายเป็นสินค้าหายากในกรุงปักกิ่งไปแล้ว ห้าล้านหยวนจึงไม่ถือว่าแพงเลย
เมื่อเห็นเช่นนั้น มุมปากของเจียงชูหนิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม เธอมองไปทางหลินเซียว
หลินเซียวจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เพียงไม่กี่วัน ราคาสมุนไพรก็พุ่งจากไม่ถึงสองล้านหยวนขึ้นไปถึงห้าล้านแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกหนึ่งเดือนราคาจะสูงขนาดไหนกัน?
ยากจะจินตนาการ!
เจียงชูหนิงยิ้มพลางถามว่า 「ประธานหวัง ไม่ให้คนมาตรวจสอบสมุนไพรหน่อยหรือคะ?」
หวังไห่คุนโบกมืออย่างใจกว้าง
「โธ่ จะตรวจไปทำไม? คนอื่นน่ะต้องตรวจแน่ แต่พวกคุณสองคน ผมเชื่อใจเต็มร้อย」
สีหน้าเขาเปี่ยมด้วยความองอาจ ราวกับมีความกล้าหาญล้นฟ้า
หลินเซียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เจียงชูหนิงยิ้มพลางพยักหน้า
「ได้ค่ะ ประธานหวังเชื่อใจเราขนาดนี้ ก็ไม่เสียแรงที่เลขาหลินของเราช่วยเก็บสมุนไพรไว้ให้คุณ」
หวังไห่คุนยิ้มกล่าวว่า 「วางใจเถอะ ผมไม่ทำให้ความตั้งใจดีของพวกคุณสูญเปล่าแน่นอน」
หลินเซียวเริ่มสงสัยขึ้นมา
ทำไมเจียงชูหนิงถึงคอยยกความดีความชอบมาให้เขาอยู่เรื่อย?
ครืด...
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี
หวังไห่คุนพูดจาทักทายอยู่สองสามประโยค ก่อนจะขอตัวกลับ
แต่ก่อนจากไป เขาหันมามองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง สีหน้าลังเลอยู่บ้าง ท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา
เจียงชูหนิงเดินไปส่งถึงหน้าประตู