หมัดไร้เงา!
เขาออกแรงถีบพื้น พุ่งเข้าปะทะตรงหน้าเช่นกัน หมัดวาดออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่พุ่งตรงเข้าใส่อวิ๋นเยว่
อวิ๋นเยว่แค่นหัวเราะ
“แค่ขั้นจุนเจ่อเล็ก ๆ ยังกล้ามาปะทะกับฉันซึ่งหน้า?”
“แก...สมควรตาย!”
สิ้นเสียง ร่างของนางทะยานขึ้นพร้อมวาดตราประทับมือออกมา
ฝ่ามือผ่าเวหา!
แม้หมัดนั้นจะพุ่งมาอย่างรวดเร็ว แต่อวิ๋นเยว่ก็ยังจับตำแหน่งของมันได้อย่างแม่นยำ ก่อนหมัดกับฝ่ามือจะปะทะกัน
พรวด!
ทันทีที่สัมผัสกัน ผู้อาวุโสรองก็รู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่ทำลายการไหลเวียนของปราณภายในร่าง เลือดพุ่งกระเซ็น ร่างทั้งร่างกระเด็นลอยออกไปในพริบตา
“อ๊าก!”
เขาร่วงลงพื้น ร้องครวญคราง เลือดไหลนอง สภาพดูน่าอนาถยิ่งนัก
ภายในป่าไม่ไกลนัก ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้ว
“ไม่ถูกต้อง! เมื่อครู่ตรงนั้นมีความเคลื่อนไหวของปราณ ระยะห่างขนาดนี้ พลังคงถึงขั้นวิชาต่อสู้ระดับปฐพี หรือว่า...”
เขาสบตากับผู้อาวุโสสาม ก่อนจะหมุนตัวกลับไปโดยไม่ลังเล
อวิ๋นเยว่รู้ว่าผู้อาวุโสใหญ่ต้องสัมผัสได้แน่ หลังลงถึงพื้น นางก็แตะปลายเท้ากับพื้นแล้วพุ่งตรงไปหาผู้อาวุโสรอง
“ท่านนักบุญหญิง โปรดไว้ชีวิต...ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ผู้อาวุโสรองไม่สนใจความเจ็บปวดแสนสาหัสในร่าง นอนอยู่บนพื้นพลางร้องขอชีวิตไม่หยุด
แววตาของอวิ๋นเยว่เย็นเยียบ
“ฉันเกลียดคนทรยศที่สุด! ตายซะ!”
เมื่ออยู่ห่างจากผู้อาวุโสรองไม่ถึง 3 เมตร นางก็ซัดฝ่ามือออกไป ปราณอันน่าสะพรึงกลัวพลันโหมถาโถมเข้าใส่ราวคลื่นมหึมา
แม้ฝ่ามือยังมาไม่ถึง เสื้อผ้าของผู้อาวุโสรองก็ปลิวสะบัดตามแรงปราณแล้ว