แผ่นดินกวงอู่
ราตรีทอดยาว แสงจันทร์ส่องทั่วฟากฟ้า ฝูงนกบินผ่าน ทิ้งเงาดำเป็นทาง
ภายในโรงน้ำชา ชายชราหลายคนนั่งล้อมโต๊ะอยู่ ส่วนไม่ไกลมีชายหนุ่มในชุดคลุมยาวยืนเรียงกัน แววตาแต่ละคนคมกริบ กลิ่นอายแข็งแกร่งแผ่ซ่านทั่วร่าง
“แน่ใจหรือว่านางถูกพิษแล้ว?”
ผู้อาวุโสสามขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถาม
ผู้อาวุโสรองสายนอกพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบว่า “แน่ใจ ข้าเห็นกับตาว่านางดื่มเข้าไป ไม่มีทางผิดพลาด”
ผู้อาวุโสสามเงยหน้าสบตาผู้อาวุโสใหญ่
“ไม่มีเหตุผลเลย หากถูกพิษจริง ตอนนี้พวกเราควรตามรอยได้แล้ว ศิษย์หอวินัยกระจายกันไปทั่ว เมื่อคืนก็เห็นนางปรากฏตัวแถวนี้ คำนวณจากระยะทางแล้ว นางก็น่าจะอยู่ละแวกนี้เอง”
ผู้อาวุโสสามพึมพำอย่างไม่เข้าใจ
แววตาผู้อาวุโสใหญ่เย็นเยียบลงเล็กน้อย ก่อนถามว่า “หรือว่านางถอนพิษเองได้?”
ผู้อาวุโสรองสายนอกรีบส่ายหน้า
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ยาพิษนั่นข้าให้คนปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถัน นางไม่มีทางรู้วิธีถอนพิษ ต่อให้รู้ ที่นี่ก็ไม่มีทางรวบรวมสมุนไพรได้มากขนาดนั้น”
เขากล่าวอย่างจริงจัง
ผู้อาวุโสใหญ่กับผู้อาวุโสสามตกอยู่ในห้วงความคิด
“ช่างเถอะ ค้นหากันต่อไป คนของเราจับตาดูพื้นที่รอบนอกอยู่ นังผู้หญิงคนนั้นต้องอยู่ในรัศมีไม่เกิน 100 ลี้แน่ ข้าไม่เชื่อว่าจะหาไม่เจอ!”
ผู้อาวุโสใหญ่ลุกขึ้น สีหน้าเฉียบคม เอ่ยเสียงต่ำ
ผู้อาวุโสสามลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือเบา ๆ
“ทุกคน แยกย้ายกันค้นหาโดยมีที่นี่เป็นศูนย์กลาง ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม เมื่อพบตัวแล้วให้ส่งสัญญาณทันที”