หลินเซียวเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบตาเจียงชูหนิง
“ทำไม หน้าผมมีดอกไม้ติดอยู่หรือไง?” เขาถามพลางยิ้ม
เจียงชูหนิงถลึงตาใส่เขา ไม่ได้พูดอะไร ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็เซ็นสัญญาเสร็จ
เจียงชูหนิงกับหลินเซียวขึ้นรถ โดยมีอันชางไห่ยืนส่งอย่างนอบน้อม จากนั้นหลินเซียวก็ขับรถออกไป
อันชางไห่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเงียบ ๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม โบกมือไปมา
พอรถลับสายตา เขาก็รีบหันหลังวิ่งเข้าไปในบริษัททันที
ภายในรถ
หลินเซียวผิวปากอย่างอารมณ์ดี เงินอีกสิบล้านหยวนเข้าบัญชีแล้ว จู่ ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปใช้ยังไงดี
“เก่งนี่ วัตถุดิบยาพวกนั้นได้มาจากไหน?”
เจียงชูหนิงถามอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในใจกลับประหลาดใจไม่น้อย
หลินเซียวยิ้มแล้วตอบว่า “ถ้าผมบอกว่าขุดมาจากบนเขา คุณจะเชื่อไหมล่ะ?”
คิ้วงามของเจียงชูหนิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“คุณคิดว่าไงล่ะ?”
หลินเซียวตอบยิ้ม ๆ ว่า “ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”
เจียงชูหนิงหันมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะแอบเบ้ปาก แต่ในใจกลับยิ่งสงสัยมากขึ้น
“ยังเหลืออีกต้นที่ไม่ได้ขาย คุณไม่คิดจะถามหน่อยเหรอ?” เธอถามขึ้นลอย ๆ
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เขายิ้มแล้วตอบว่า “นั่นเป็นเรื่องของคุณ เกี่ยวอะไรกับผมล่ะ ยังไงขายได้แล้วแบ่งเงินให้ผมก็พอ”
เจียงชูหนิงมองเขาลึก ๆ
ความไว้ใจเช่นนี้ทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย
“ขอบคุณนะ”
เธอถอนสายตากลับมาแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
วัตถุดิบยาสองครั้งที่ผ่านมา ช่วยให้เธอระดมทุนได้มากกว่าร้อยล้านหยวนแล้ว นี่ไม่ใช่จำนวนเงินน้อย ๆ เลย