หลินเซียวยังคงยิ้มแล้วกล่าวว่า “น่ารักเหรอ? ผู้จัดการเจียงไม่เคยได้ยินหรือว่า ความน่ารักไม่มีค่าเมื่อเทียบกับความเซ็กซี่? ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ ผู้ชายก็เหมือนกัน”
ฮึ
เจียงชูหนิงหัวเราะอย่างขุ่นเคือง
“คุณคิดว่าตอนนี้ตัวเองเซ็กซี่มากหรือไง?” เธอถามด้วยความสงสัย
หลินเซียวส่ายหน้า
“เปล่า ผมแค่บอกว่าตอนนี้ผมไม่น่ารักแล้ว ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรสักหน่อย”
เจียงชูหนิงถึงกับพูดไม่ออก เธอกลอกตาเบา ๆ และไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
หลินเซียวหัวเราะอย่างได้ใจ
วันนี้เขาพูดอะไรแบบนี้ออกไปก็ใจเต้นแรงอยู่เหมือนกัน แต่กลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับได้ใช้ชีวิตในรูปแบบใหม่
เขาชอบตัวเองในตอนนี้
ทำตามใจตัวเอง
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ
ไม่นานทั้งคู่ก็กลับมาถึงบริษัท
“ฉันขอไปจัดการเรื่องเงินลงทุนก่อน เลิกงานแล้วรอฉันนะ”
ก่อนแยกกัน เจียงชูหนิงเอ่ยขึ้น
หลินเซียวเลิกคิ้ว
จะเลี้ยงข้าวจริง ๆ เหรอ? แต่คืนนี้เขายังมีธุระต้องทำ
เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ไว้วันหลังเถอะครับ ผู้จัดการเจียง คืนนี้ผมมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย”
เจียงชูหนิงขมวดคิ้ว มองเขาอย่างฉงน
“คุณมีธุระอะไร?” เธอถาม
หลินเซียวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ผู้จัดการเจียงพูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ถ้าผมไม่มีธุระ แล้วสมุนไพรจะมาจากไหนครับ?”
พูดจบ เขาก็ส่งสายตาเป็นนัยให้เธอ
เจียงชูหนิงถึงได้เข้าใจ เธอยังคิดว่าหลินเซียวเป็นคนเดิมเมื่อหลายวันก่อนอยู่เลย
“ได้ งั้นคุณก็ไปจัดการธุระให้เรียบร้อย”