เขาเพียงเหลือบมองหลินเซียวแวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังหันไปพูดกับเจียงชูหนิง
เจียงชูหนิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเย็นชา ดวงตางดงามฉายแววครุ่นคิด แต่ไม่ได้รีบร้อนตอบ
หลิวเฉินกวงเองก็ร้อนใจขึ้นมา ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออก
เมื่อเห็นเจียงชูหนิงนิ่งเงียบ อันชางไห่ก็ยิ่งกระวนกระวาย
“ผู้จัดการเจียง ผม...ผมจำเป็นต้องใช้จริง ๆ! เรื่องวันนี้เป็นความผิดของผม ผมขอโทษ ขอโทษจากใจจริง!”
สีหน้าเขาจริงใจ แววตาร้อนรน
กระแสการบำเพ็ญเพียรถูกส่งต่อมาจากแวดวงชนชั้นสูงสุดของกรุงปักกิ่ง ทำให้พวกเขาหลงใหลกันอย่างยิ่ง ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เหล่าคนดังนับไม่ถ้วนต่างหาหนทางทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สมุนไพรอายุร้อยปีมา แต่หาซื้อได้ยากยิ่ง
เพราะฉะนั้น เมื่อเห็นสมุนไพรของหลิวเฉินกวง เขาจึงตื่นเต้นถึงเพียงนี้
เจียงชูหนิงยังคงสีหน้าเย็นชา เงยหน้ามองหลินเซียว
หลินเซียวเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ผู้จัดการเจียง คุณคุยธุระของคุณเถอะ มองผมทำไม สมุนไพรพวกนี้เป็นของคุณไม่ใช่หรือ”
เจียงชูหนิงมองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง
หลายวันที่ผ่านมา เธอต้องหัวหมุนเพราะสมุนไพรเพียงต้นเดียว วิ่งวุ่นไปทั่วก็ยังไม่ได้ผล ไม่คิดเลยว่า...หลินเซียวจะนำออกมาทีเดียวถึงสามต้น
เธอพยักหน้าเบา ๆ
“ประธานอัน ขอพูดตรง ๆ นะคะ ฉันไม่พอใจกับสิ่งที่คุณทำเมื่อครู่ ตอนนี้เพิ่งคิดจะมาซื้อสมุนไพรจากฉัน ไม่สายไปหน่อยหรือคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อันชางไห่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก