หลินเซียวเห็นดังนั้นก็แปลกใจอยู่บ้าง
เขาไม่ได้คิดมากแล้วกล่าวว่า “ได้ งั้นเธอติดต่อกับลู่ฮวนเถอะ เธอบอกว่าคืนนี้จะให้คำตอบ น่าจะวางแผนเรื่องพรุ่งนี้ไว้แล้ว”
“นี่เบอร์โทรศัพท์ของเธอ เอาไป”
เจียงชูหนิงครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกตามหมายเลขที่อยู่ในโทรศัพท์ของหลินเซียว
ไม่นานเจียงชูหนิงก็เริ่มคุยโทรศัพท์
หลิ่วอวิ้นมองหลินเซียวด้วยแววตาซับซ้อน เมื่อเห็นชายคนนี้เหนือความคาดหมายของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจก็ยากจะบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร
หลินเซียวเงยหน้าขึ้น สายตาพลันถูกปื้นแดงระเรื่อบนใบหน้าของเธอดึงดูด
“ก็ดูดีนะ”
เขาพูดพลางยิ้ม
หลิ่วอวิ้นกำลังสับสนอยู่ พอได้ยินคำพูดนี้ก็ยิ่งงุนงง
“ฉันเหรอ?”
เธอขมวดคิ้วถาม
หลินเซียวเหลือบมองเธอแล้วพูดว่า “ฉันหมายถึงรอยแดงบนหน้า”
สีหน้าของหลิ่วอวิ้นชะงัก เธอรู้สึกแสบร้อนบนใบหน้า ทั้งยังอับอายมาก จึงถลึงตาใส่หลินเซียวอย่างแรง
“นายกล้าประทับรอยลงบนหน้าฉันจริง ๆ ด้วย!”
เธอกระซิบตำหนิด้วยความขุ่นเคือง
หลินเซียวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เป็นผู้ชายต้องรักษาคำพูดสิ”
หลิ่วอวิ้นรู้สึกอัดอั้นใจ
เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองเหมือนไม่เคยเอาชนะหลินเซียวได้เลย ต่อให้ไม่พอใจแค่ไหนก็ทำอะไรเขาไม่ได้
เธอดึงกระดาษทิชชูจากโต๊ะชาแล้วยกมือขึ้น
“เช็ดให้ฉันหน่อย”
เธอจ้องหลินเซียวด้วยดวงตาคมกริบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำสั่ง
หลินเซียวหัวเราะแล้วส่ายหน้า
“ไม่เอา”