เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สีหน้าดูสับสนไม่น้อย
หลิวซานเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหลังหลินเซียว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนเอ่ยว่า “เกาซื่อเอ๋อร์ ไม่รู้จักสินะ? งั้นแนะนำให้รู้จัก หลินเซียว คุณหลิน ชื่อนี้คงเคยได้ยินมาบ้างใช่ไหม? เรื่องเมื่อคืนที่ตระกูลลู่กับสำนักเจินอู่มีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกสองคนเกี่ยวข้องน่ะ”
เกาซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รูม่านตาหดแคบลงทันที ร่างสั่นสะท้านอย่างแรง
“คะ...คุณหลิน! คุณหลิน ขอโทษครับคุณหลิน ผมตาถั่วเอง ไม่รู้จักยอดคนครับคุณหลิน!”
รูม่านตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกตะลึง ก่อนเอ่ยอย่างหวาดกลัว
หลินเซียวขมวดคิ้วน้อย ๆ
“ยังจะให้ฉันถามซ้ำอีกรอบหรือ?” เขาถามเสียงเย็น
เกาซื่อไม่ลังเล รีบตอบทันที “ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง! คือ...ผมเป็นคนแนะนำสตรีมเมอร์ในสังกัดให้รู้จักกับหลงหมิงหยาง คุณชายรองแห่งตระกูลหลงครับ!”
“หลงหมิงหยางรักสตรีมเมอร์คนนั้นในสังกัดผมมากครับ!”
แววตาของหลินเซียวฉายประกายครุ่นคิด
“ดี งั้นมาคุยเรื่องโรงแรมซื่อไห่ก่อน ได้ยินว่านายรับผิดชอบงานประชาสัมพันธ์ของโรงแรม?”
เขาถามเสียงเรียบ
เกาซื่อหายใจถี่ รีบตอบว่า “คุณหลินอยากให้ผมทำอะไร สั่งมาได้เลยครับ ทำได้ผมก็จะทำ ทำไม่ได้ก็จะหาทางทำให้ได้!”
หึ
หลิวซานเอ๋อร์เห็นท่าทางนั้นก็หัวเราะออกมา แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
“ถ้าเชื่อฟังตั้งแต่แรกก็จบแล้ว จะให้คุณหลินของเราต้องถ่อมาถึงที่ทำไม?” เขาเอ่ยเยาะ