เธอเองก็ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ เพียงโคจรปราณแล้วตามไปเงียบ ๆ ต้องมั่นใจว่าหลินเซียวจะไม่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
หลินเซียวพุ่งทะยานผ่านป่า
หลายวันมานี้ เขาปรับตัวเข้ากับป่าเขาแห่งนี้ได้อย่างเต็มที่แล้ว
ไม่นานก็พุ่งเข้าไปใกล้
เขาหลบอยู่หลังต้นไม้ จ้องคนกลุ่มนั้นที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ความปรารถนาที่จะต่อสู้พลันปะทุขึ้นในใจ
มีคนสิบสามสิบสี่คน ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ขั้นฝึกปราณ มีอยู่หลายคนที่อยู่ขั้นรวมปราณเช่นกัน และยังมีอีกคนที่เขามองระดับไม่ออก
กดดันอยู่เหมือนกันแฮะ
เขาขยับกำปั้นไปมา สงบอารมณ์ แล้วปรับสภาพร่างกายให้พร้อมที่สุด
เข้ามาเลย!
เขาโคจรปราณจนถึงขีดสุด ออกแรงส่งตัวจากปลายเท้า พุ่งตรงไปยังกลุ่มคนเหล่านั้น
“ใครน่ะ!”
ยังไม่ทันถึงยี่สิบเมตร ก็มีคนสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว จ้องเขาอย่างระแวดระวัง
หลินเซียวยิ้มกว้าง
“พ่อแกไง!”
ระยะห่างยี่สิบเมตรหดสั้นลงในพริบตา
หลินเซียวเตะเต็มแรงเข้าที่กลางอกของอีกฝ่ายพอดี
พรวด!
อีกฝ่ายกระอักเลือดออกจากปาก กระเด็นลอยไปโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้ สิ้นใจคาที่
“ไม่ต้องสนว่ามันเป็นใคร ฆ่ามันซะ!”
ใครคนหนึ่งตวาดเสียงต่ำ
คนกลุ่มนั้นกรูกันเข้าล้อมหลินเซียวทันที การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น ปราณปะทะกันไม่หยุดปะปนกับเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ต้นไม้รอบบริเวณหักโค่นลงไม่หยุดเช่นกัน
อวิ๋นเยว่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกลนัก รอยยิ้มแต้มบนใบหน้า มองดูอย่างสนอกสนใจ
สามีน้อยคนนี้เติบโตเร็วจริง ๆ
อย่างน้อยประสบการณ์ต่อสู้ของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างผิดหูผิดตาเมื่อเทียบกับเมื่อหลายวันก่อน แถมยังเก่งกว่าคนพวกนี้ที่กำลังสู้กับเขามากด้วย