หลิวซานเอ๋อร์ถามอย่างสงสัยว่า “แล้วคืนนี้จะลงมือที่ไหนครับ?”
มุมปากของหลินเซียวยกขึ้น
“ในเมื่อย่านการค้าฝั่งนั้นวางกับดักไว้แล้ว ก็เปลี่ยนที่กันเถอะ ทางตระกูลลู่ไม่มีอะไรให้ลงมือแล้ว งั้นก็จัดการกลุ่มบริษัทเทียนเอินบ้าง”
เขาพูดอย่างเรียบเฉย
เพียงประโยคเดียวกลับทำให้หลิวซานเอ๋อร์มีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า
“หา? คุณหลิน ทำไมถึงจะเล่นงานกลุ่มบริษัทเทียนเอินอีกแล้วล่ะครับ?” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
แค่ตระกูลลู่ก็รับมือยากพอแล้ว ถ้าพ่วงกลุ่มบริษัทเทียนเอินเข้ามาอีก คงหมดทางสู้กันพอดี
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “อย่าคิดมาก แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ”
มุมปากของหลิวซานเอ๋อร์กระตุกเล็กน้อย
“ครับ คุณหลิน”
แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถามต่อ
หลินเซียวถามว่า “เตรียมข้อมูลไว้หรือยัง?”
สีหน้าของหลิวซานเอ๋อร์ดูอึดอัด เขาเกาหัวแล้วตอบว่า “ผมเตรียมเรื่องทางตระกูลลู่ไว้หมดแล้ว แต่ทางกลุ่มบริษัทเทียนเอินยังไม่ได้เตรียมครับ”
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ตระกูลลู่ไม่ยอมลงมือก่อน คงเล่นงานได้ยาก ในเมื่อกลุ่มบริษัทเทียนเอินเองก็นั่งไม่ติดแล้ว ถึงเวลาทำให้พวกนั้นเจ็บตัวบ้าง
กลุ่มบริษัทเทียนเอินต่างหาก คือศัตรูตัวจริงในท้ายที่สุด
“รอฟังข่าวอยู่ที่นี่นะ ฉันออกไปข้างนอกหน่อย”
เขาลุกขึ้นเดินออกไป
หลิวซานเอ๋อร์เดินไปส่ง เมื่อรถบีเอ็มดับเบิลยูแล่นจากไป สีหน้าของเขาจึงเผยความงุนงงออกมา
ไม่ใช่ว่าจะเล่นงานตระกูลลู่หรอกหรือ? ทำไมถึงลากกลุ่มบริษัทเทียนเอินเข้ามาเกี่ยวอีกแล้ว?