หลินเซียวหันไปมอง
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งลงจากรถ ในมือหิ้วถุงบรรจุภัณฑ์ราคาแพงใบหนึ่ง
“คุณหลินครับ นี่เป็นของที่ผู้จัดการเจียงฝากมาให้ครับ”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างนอบน้อม
หลินเซียวรับถุงมา พลางยิ้มให้ “ลำบากแล้ว”
ชายหนุ่มรีบโบกมือ
“ไม่กล้าครับ เป็นหน้าที่อยู่แล้ว”
เขาทักทายแล้วหันหลังจากไป
ซูเมี้ยวเมี้ยวจับจ้องถุงใบนั้น ดวงตาคู่งามเป็นประกายแปลกประหลาด
ผู้จัดการเจียง…
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เธอก็อยากพบผู้จัดการเจียงคนนี้ขึ้นมา
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ทั้งยังไม่ตรวจดู เขาหิ้วถุงเดินเข้าไปด้านใน
“ไปกันเถอะ กินข้าวก่อน”
ซูเมี้ยวเมี้ยวถึงได้กลับมายิ้มอีกครั้ง เธอรีบเดินตามแล้วเอื้อมมือเล็ก ๆ มาเกี่ยวแขนหลินเซียว
ใบหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความสุข
ไม่นาน ทั้งคู่ก็เข้าไปในร้านอาหาร
บรรยากาศแตกต่างจากที่อื่นจริง ๆ เงียบสงบมาก ภายในร้านเปิดเพลงเปียโนไพเราะนุ่มนวล
พนักงานเดินเข้ามาต้อนรับพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
ทั้งสองเดินตามพนักงานไปนั่งตรงโต๊ะริมหน้าต่าง
หลินเซียวส่งเมนูให้ซูเมี้ยวเมี้ยว เธอก็ไม่เกรงใจ เลือกหาอาหารที่ตัวเองชอบ
พนักงานเดินออกไปแล้ว ซูเมี้ยวเมี้ยวก็เริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ
“หรูหราจริง ๆ แต่พอนึกว่าเจ้าของที่นี่คือซุนหยางหยาง ก็รู้สึกว่ามันไม่ได้ดีขนาดนั้นแล้ว”
เธอเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยเสียงเนิบช้า
หลินเซียวหัวเราะตอบ “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม
ซูเมี้ยวเมี้ยวหมดความสนใจที่จะมองรอบ ๆ เธอใช้มือเท้าคาง มองหลินเซียวเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น