เขากำหมัดแน่น แววตาวาวโรจน์
ฆ่าซุนหยางหยางไม่ได้ แต่ความเกลียดชังที่มีต่อนางก็ระบายใส่อย่างอื่นได้
กิจการของนางใช่ไหม?
หึ!
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเซียวรู้สึกอยากลงมือขึ้นมา
คนรอบข้างต่างเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จับจ้องหลินเซียวราวกับเห็นภาพเขาถูกซ้อมจนหน้าบวมช้ำและร้องขอชีวิตอยู่ตรงหน้าแล้ว
แววตาของเจียงชูหนิงก็วาววับขึ้นเช่นกัน
มีเพียงหลิ่วอวิ้นที่ไม่สนใจเรื่องตรงหน้าเลยสักนิด อย่างไรเสียก็เคยเห็นฝีมือของหลินเซียวมาแล้ว จัดการยามพวกนี้ย่อมง่ายดาย
“มันน่าดูขนาดนั้นเลยหรือ?”
นางเห็นสีหน้าคาดหวังบนใบหน้าของเจียงชูหนิง จึงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงชูหนิงยิ้ม
“เธอจะไปรู้อะไร ดูไปเถอะ วันนี้สนุกแน่”
แววตาของนางเป็นประกาย ความคาดหวังยิ่งทวีขึ้น
ชิ
หลิ่วอวิ้นเบ้ปากเบา ๆ แผนการล้มเหลว ทั้งยังหงุดหงิดอยู่แล้ว จึงไม่มีอารมณ์ดูเรื่องสนุก
นางเริ่มคิดแผนขั้นต่อไปแล้ว
ครั้งหน้า ห้ามพลาดเด็ดขาด!
ชั่วพริบตา ยามสี่ห้าคนก็พุ่งมาถึงตรงหน้าหลินเซียว กระบองในมือฟาดเข้าใส่ใบหน้าเขา
หลินเซียวหัวเราะเย็นชา ก่อนฉวยกระบองจากมือยามคนหนึ่งด้วยความเร็วปานสายฟ้า
ยามคนนั้นเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลินเซียวชิงกระบองไปได้อย่างไร พอตั้งสติได้ กระบองก็ขยายใหญ่ขึ้นในสายตาแล้ว