เธอจ้องมองอย่างตกตะลึง ยังไม่ทันได้ตั้งสติ หญิงสาวคนนั้นก็ถูกลูกน้องสองคนพาออกจากบาร์ไปแล้ว
หลิ่วอวิ้นยืนอึ้ง
โอกาสดี ๆ แบบนี้ หลินเซียวกลับปล่อยเธอไปงั้นเหรอ? นี่มันสาวสวยเดินมาหาถึงที่ชัด ๆ!
เขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า?
หลิ่วอวิ้นนิ่งค้าง สีหน้าสับสนงุนงง
เจียงชูหนิงยิ้มกริ่มเอ่ยว่า “ผิดหวังอีกแล้วสินะ”
หลิ่วอวิ้นได้สติ กำหมัดแน่น
“ผะ...ผิดหวังอะไรล่ะ บางที...บางทีเขาแค่ให้ลูกน้องพาเธอออกไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวจัดการเรื่องทางนี้เสร็จแล้ว เขาอาจจะตามไปหาเธอก็ได้!”
“มีผู้หญิงมาหาถึงที่ แถมยังสวยอีกต่างหาก ผู้ชายคนไหนจะปฏิเสธลงล่ะ?”
เธอสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยอย่างจงใจทำเสียงแข็ง
เจียงชูหนิงส่ายหน้า พลางหัวเราะเบา ๆ “เธอนี่นะ ปากแข็งจริง ๆ”
“ฮึ!”
หลิ่วอวิ้นแค่นเสียงเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ฉันเชื่อแค่ข้อเท็จจริง เรื่องยังไม่จบสักหน่อย!”
แต่ทันทีที่พูดจบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หลิ่วอวิ้นหยิบมือถือออกมา พอเห็นชื่อที่บันทึกไว้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
เธอมองเจียงชูหนิงแวบหนึ่ง ก่อนกดรับสาย
เจียงชูหนิงยกมุมปาก แล้วรีบแนบหูเข้าไปใกล้
“คุณหนู ฉัน...ล้มเหลวค่ะ พวกเขาจะส่งฉันกลับบ้าน แต่ฉันปฏิเสธไปแล้ว”
เสียงของหญิงสาวเมื่อครู่ดังออกมาจากโทรศัพท์ ฟังดูหงุดหงิดไม่น้อย
เจียงชูหนิงยิ้มหน้าบาน สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ
หลิ่วอวิ้นกัดฟันกรอด แล้วพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “แค่ผู้ชายคนเดียวยังเอาไม่อยู่เลยเหรอ โง่จริง ๆ!”