ผู้คนรอบข้างต่างเผยสีหน้าประหลาดใจ
สีหน้าท้าทายนั้นทำให้ไฟโทสะในใจหลิวเฉินกวงลุกโชนขึ้นมาทันที
“แกมีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับฉัน?” เขาถามเสียงเย็น
หลินเซียวทำท่าไม่ยี่หระ พลางยิ้มกล่าวว่า “มีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์ ไม่ใช่แกเป็นคนตัดสิน คนที่มีเงินมากกว่าต่างหากที่เป็นคนตัดสิน”
สิ้นเสียง สีหน้าหยอกเย้าก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
นี่กำลังจะแข่งกันแล้วหรือ?
พวกเขารู้จักหลิวเฉินกวงกันอยู่แล้ว แต่ไอ้หนุ่มคนนี้เป็นใครกัน? กล้าท้าทายหลิวเฉินกวงเชียวหรือ?
หึ!
หลิวเฉินกวงแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน
“แกมันตัวอะไร? ฉันให้สามล้าน!” เขายกป้ายประมูลอย่างรวดเร็ว ท่าทีกราดเกรี้ยว
ผู้คนรอบข้างต่างสัมผัสได้ถึงการแข่งขันระหว่างทั้งคู่ จึงไม่คิดเข้าไปยุ่ง ยิ่งไปกว่านั้น สามล้านก็เกินมูลค่าของโสมต้นนี้ไปแล้ว
หลินเซียวยิ้ม
“สามล้านห้าแสน” เขาพูดส่ง ๆ สีหน้าสบาย ๆ
เจียงชูหนิงขมวดคิ้วงามเล็กน้อย แอบตบต้นขาหลินเซียวเบา ๆ พร้อมส่งสายตาเป็นเชิงเตือน
หลินเซียวโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเจียงชูหนิง
“ผู้จัดการเจียง ไหนบอกว่าจะให้ผมจัดการไงล่ะ วางใจเถอะครับ”
ระยะใกล้ขนาดนี้ กลิ่นหอมเย้ายวนของเธอลอยเข้าจมูก ผิวขาวเนียนก็ทำให้หลินเซียวเผลอใจลอยไปชั่วขณะ
เจียงชูหนิงมองหลินเซียวอย่างฉงน
แม้ในใจจะอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของหลินเซียว เธอกลับไม่คิดจะห้ามเขาเลยแม้แต่น้อย
หลินเซียวยิ้มพลางกล่าวว่า “ผู้จัดการเจียง วางใจเถอะ ผมจะช่วยระบายความโกรธให้คุณเอง”