เขาแบมือออก สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
เจียงชูหนิงได้ยินแล้วทั้งโมโหทั้งขำ จึงเหลือบมองหลินเซียวอย่างค้อน ๆ
แต่ก็ว่าเถอะ...
ต้องยอมรับว่าลูกน้องคนนี้ของหลินเซียวถูกใจเธอมาก
ฮึด ฮึด
หลิวเฉินกวงเริ่มหายใจหอบถี่ขึ้นทุกที
ปัง!
ผู้ประมูลเคาะค้อนลงพร้อมรอยยิ้ม «ขอแสดงความยินดีกับคุณชายหลิวที่ได้โสมป่าร้อยปีไปในราคาสิบล้าน!»
แปะ ๆ ๆ!
เสียงปรบมือดังกระหึ่มราวฟ้าคำรามไปทั่วบริเวณด้านล่างเวทีทันที
หลินเซียวปรบมือดังที่สุด
หลิวเฉินกวงหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ โทสะพุ่งขึ้นจนมึนงงไปชั่วขณะ
ไม่นานนัก การประมูลก็สิ้นสุดลง
หลินเซียวไม่สนใจหลิวเฉินกวงอีก เขาลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมเจียงชูหนิง
หลิวเฉินกวงจ้องแผ่นหลังของหลินเซียวเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหารเย็นเยียบ
«เป็นไงบ้างครับ ผู้จัดการเจียง สะใจไหม?»
หลินเซียวถามพลางยิ้ม
เจียงชูหนิงกลอกตามองเขาอย่างเอือมระอา แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
«ไม่กลัวหรือว่าเขาจะไม่แข่งราคา?» เธอถามอย่างสงสัย
หลินเซียวยิ้มกว้าง «ไม่กลัว ผมพอเดาได้ว่าเขามีเพดานอยู่แค่ไหน»
เจียงชูหนิงมองหลินเซียวอย่างมีนัย
«ไม่เลวนี่ ฉันประเมินคุณต่ำไปจริง ๆ ให้เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดนี่นับว่าลดตัวให้คุณหรือเปล่า?»
เธอถามอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า
หลินเซียวพยักหน้าหนักแน่น
«ผมก็คิดอย่างนั้น คนเก่งอย่างผม อย่างน้อยก็ควรได้เป็นรองประธานแล้วนะครับ» เขาตอบอย่างจริงจัง