เจียงชูหนิงชะงักไปเล็กน้อย
หลิ่วอวิ้นเดิมทีคิดจะดูแคลนเขาอยู่ในใจ แต่พอเห็นเอกสารก็ชะงักไปเช่นกัน
“นี่อะไร?”
เจียงชูหนิงถามอย่างไม่เข้าใจ
หลินเซียวคลี่ยิ้ม “เปิดดูสิ”
เจียงชูหนิงเอื้อมมือไปรับเอกสารแล้วเปิดดู หลิ่วอวิ้นก็ขยับเข้ามาดูด้วย
เพียงกวาดตามองไม่กี่บรรทัด สีหน้าของหญิงสาวทั้งสองก็แข็งค้างพร้อมกัน
เจียงชูหนิงรีบพลิกเอกสารไปจนถึงหน้าสุดท้าย พอเห็นตราประทับกับรอยนิ้วมือบนเอกสาร สีหน้าของเธอก็แข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
หลิ่วอวิ้นเองก็มีสีหน้าสับสน
“โอนเหมืองเหรอ? นาย... หลินเซียว นายทำได้ยังไง?”
เจียงชูหนิงถามอย่างตกตะลึง
หลิ่วอวิ้นเองก็งงไปหมด ตอนแรกยังคิดว่าหลินเซียวต้องปลอมเอกสารแน่ ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีตราประทับของบริษัทอยู่จริง!
เป็นไปได้ยังไง?
สิทธิ์ในการดำเนินกิจการเหมืองถูกโอนไปอยู่ใต้ชื่อกลุ่มหลิวแล้ว หลินเซียวถึงขั้นยังไม่ได้เข้าไปในบ้านตระกูลหลิวด้วยซ้ำ กลุ่มหลิวจะยอมโอนสิทธิ์นี้ออกมาได้ยังไง!
สายตาตกตะลึงของหญิงสาวทั้งสองจับจ้องไปยังใบหน้าของหลินเซียวพร้อมกัน
หลินเซียวชอบสีหน้าแบบนี้มาก เขายิ้มพลางตอบว่า “ผมขอ พวกเขาก็ให้มาไง”
หญิงสาวทั้งสองงงเป็นไก่ตาแตก
“นายไม่ได้ไปบ้านตระกูลหลิวเหรอ?”
เจียงชูหนิงรีบถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลินเซียวตอบพร้อมรอยยิ้ม “ผมไม่ได้ไป แต่เรียกพวกเขาออกมาได้”
หญิงสาวทั้งสองมองเขาอย่างสับสน