เสียงทุ้มกังวานดังก้องไปทั่วร้านอาหาร ทุกคนต่างชะงักงัน
พวกอันธพาลหยุดมือแล้วหันกลับไปมอง
หลินเซียวเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ผู้คนบังจนมองไม่เห็นว่าเป็นใคร เห็นเพียงศีรษะล้านเลี่ยมมันแวบวับโผล่พ้นฝูงชนด้านหลัง แล้วกระโดดดุ๊กดิ๊กพุ่งเข้ามา
หลิวเฮ่าขมวดคิ้ว มองไปอย่างฉงน
ฝูงชนแหวกทางออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายหัวโล้น
เขานี่เอง?
หลินเซียวเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจ
มิน่าหลิวเฮ่าถึงได้กร่างนัก ที่แท้คนที่วิ่งเข้ามาก็คือหลี่หู่ ลูกน้องของหลิวซานเอ๋อร์
ซูเมี้ยวเมี้ยวเองก็ชะงักไปเช่นกัน
หลี่หู่หอบหายใจพลางพุ่งเข้ามา แล้วยกมือชี้ไปยังคนตรงหน้า
“แก... แก... พวกแก...”
เขาพูดออกมาเป็นประโยคไม่ได้สักคำ
หลิวเฮ่าถามอย่างสงสัยว่า “พี่หู่ มีอะไรเหรอ? มีธุระด่วนหรือไง? ผมกำลังจะสั่งสอนไอ้เดรัจฉานนี่เสร็จแล้ว พี่หู่รอแป๊บนึง”
พอได้ยินคำพูดนั้น หลี่หู่ก็หยุดหอบทันที เบิกตากว้างจ้องหลิวเฮ่า
เดรัจฉาน?
มันเรียกคุณชายท่านนี้ว่าเดรัจฉานงั้นหรือ?
แต่หลิวเฮ่าไม่ทันสังเกตสีหน้าตกตะลึงของหลี่หู่ เขาโบกมืออย่างแรง
“ยังยืนบื้อกันทำไม? รีบลงมือสิ! ซ้อมให้ตายไปเลย!”
เขาตวาดเสียงเข้ม
ซุนหยางหยางกอดอก ใบหน้ากลับมาประดับรอยยิ้มเย็นชาอีกครั้ง เฝ้ารอชมเรื่องสนุกอย่างใจจดใจจ่อ
แต่ทันทีที่สิ้นเสียง...