หลินเซียวรับกุญแจมา มองตามแผ่นหลังของเจียงชูหนิงที่ขึ้นรถไปอย่างสบายใจ ก็รู้สึกจนใจขึ้นมา
นึกว่าเป็นห่วงเขาเสียอีก...
เขานั่งลงตรงที่นั่งคนขับ แล้วขับรถออกไป
ระหว่างทาง เจียงชูหนิงรับโทรศัพท์หลายสาย คุยกันแต่เรื่องยาบรรจงชนิดหายาก ดูเหมือนจะขาดตลาด มีของไม่พอกับความต้องการ
น่าเสียดาย ที่ฝั่งฉู่เหยาเหยาไม่มียาบรรจง
หลังวางสาย สีหน้างดงามของเจียงชูหนิงก็เผยความกังวลขึ้นมาราง ๆ
มีทั้งช่องทางและตลาด แต่น่าเสียดายที่ไม่มียาบรรจง
หลินเซียวถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ตอนนี้ยาบรรจงชนิดหายากมีค่ามากขนาดนั้นเลยหรือ?”
เจียงชูหนิงมองตรงไปข้างหน้า ตอบเสียงเรียบว่า “ใช่ ช่วงนี้ในแวดวงคนรวยของกรุงปักกิ่งมีกระแสบำเพ็ญกายฝึกปราณเกิดขึ้น พวกคนมีเงินต่างใฝ่ฝันอยากอายุยืนถึงร้อยปี ฉันถึงได้ซื้อกลุ่มชิงเฟิงเพราะเรื่องนี้แหละ”
หลินเซียวพลันเข้าใจ
“บำเพ็ญกายฝึกปราณ? มีคนเชื่อเรื่องแบบนี้จริง ๆ ด้วย” เขาหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า แววตาเผยความจนใจขึ้นมา
ดวงตาคู่งามของเจียงชูหนิงเผยความหมายลึกซึ้ง
“คนรวยก็เป็นแบบนี้แหละ ทั้งมีสถานะ ทั้งมีช่องทาง สิ่งที่ใฝ่ฝันก็มีแค่ความเป็นอมตะ จะจริงหรือหลอกก็ช่าง ขอแค่พวกเขาต้องการ เราก็หาเงินจากพวกเขาได้”
เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลินเซียวเหลือบมองเธอ
ผู้จัดการเจียงคนนี้เข้าใจโลกได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ
ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงบริษัท
หลินเซียวเดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง ระหว่างผ่านห้องทำงานของพนักงาน เขาเห็นซุนหยางหยางนั่งอยู่เพียงลำพัง ก้มหน้าก้มตาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร