สีหน้าของซุนหยางหยางแข็งค้างทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
เพี๊ยะ!
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือของหลินเซียวก็ตบเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง
“อ๊า!!”
ซุนหยางหยางกรีดร้องเสียงแหลม ยกมือกุมแก้มก่อนจะล้มลงกับพื้น
ภาพตรงหน้าทำให้คนอื่น ๆ ตกตะลึงไปตามกัน
แววตาของโจวซิงฉายประกายตื่นตะลึง มองดูอย่างไม่อยากเชื่อ
เจียงชูหนิงเองก็คาดไม่ถึงว่าหลินเซียวจะลงมือเช่นนี้ ใบหน้างามเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ในหัวของซุนหยางหยางมีแต่เสียงอื้ออึง เธอถูกตบจนมึนงง เลือดไหลออกจากมุมปาก บนใบหน้ายังปรากฏรอยฝ่ามืออย่างชัดเจน
เธอยกมือขึ้น พอเห็นเลือดบนฝ่ามือก็แทบเสียสติในทันที
“อ๊า... อ๊า... อ๊า!!”
เธอร้องตะโกนด้วยความโกรธ แววตาราวกับจะฆ่าคน
หลินเซียวจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ลมหายใจหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจก็ได้ระบายออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ความอัดอั้นที่สั่งสมมานานได้รับการปลดปล่อยออกไปครึ่งหนึ่งในพริบตา
ถึงจะฆ่าไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครบอกว่าห้ามตี!
สะใจ!
“คุณซุน! คุณซุน!”
ชายหนุ่มในชุดสูทรีบก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน จากนั้นเงยหน้าขึ้นมาจ้องหลินเซียวด้วยสายตาอำมหิต
“แกอยากตายหรือไง!”
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เตะเข้าใส่หลินเซียวทันที
แววตาของหลินเซียววูบไหวด้วยประกายเย็นเยียบ
เขาหมุนตัวเตะกลับไปก่อนอีกฝ่ายหนึ่งก้าว ส้นเท้ากระแทกเข้ากลางอกชายหนุ่มพอดี
พรวด!
ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะกระเด็นลอยออกไป