เจียงชูหนิงเหลือบมองขึ้นมาอย่างเย็นชา ก่อนถามว่า “รู้ไหมว่าแหล่งสมุนไพรที่มั่นคงหมายถึงอะไร?”
นี่...
ซุนหยางหยางถึงกับพูดไม่ออกในทันที
เธอไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย ที่สำคัญ คำพูดประโยคนี้ก็ไม่ได้พูดให้เธอฟังด้วย
พอโจวซิงได้ยิน แววตาก็พลันนิ่งค้าง
แหล่งสมุนไพรที่มั่นคงงั้นหรือ?
ตอนนี้ในกรุงปักกิ่งมีแหล่งสมุนไพรที่มั่นคงอยู่เพียงแห่งเดียว ของมีไม่พอขาย ทำได้แค่จัดส่งให้บริษัทชั้นนำตัวจริงเพียงไม่กี่แห่งในกรุงปักกิ่งเท่านั้น!
พวกเขาทำได้เพียงซื้อจากตลาดมืดหรือช่องทางต่าง ๆ ในราคาสูง
ถ้ามีแหล่งสมุนไพรที่มั่นคง...
ถ้าอย่างนั้น...
ลูกกระเดือกเขาขยับ ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้น
ซุนหยางหยางยังคงแก้ตัว เถียงกลับว่า “แล้วจะทำไม? ถ้าหาเงินได้ ยังมีสมุนไพรอะไรที่ซื้อไม่ได้อีก? เงินต่างหากที่สำคัญที่สุด เข้าใจไหม!”
เจียงชูหนิงยิ้มเล็กน้อย แล้วเบนสายตากลับไป ไม่คิดจะพูดคุยต่ออีก
ท่าทีเช่นนี้ทำให้ซุนหยางหยางถูกเมินไปตรง ๆ ความโกรธในใจเธอพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่
แต่กลับเถียงอะไรไม่ออก
“เถ้าแก่โจว ช่วยพูดอะไรบ้างสิ” เธอเริ่มร้อนใจ รีบเอ่ยขึ้น
โจวซิงจึงได้สติกลับมาจากเรื่องสมุนไพร เงยหน้าถามว่า “ผู้จัดการเจียง แหล่งสมุนไพรนี้จะมั่นคงได้อย่างไร?”
แววตาเจียงชูหนิงวูบไหวด้วยประกายคมกริบ เธอเชิดคางขึ้น
“ถามเขาสิ เรื่องสมุนไพรเขาเป็นคนตัดสินใจ ฉันดูแลแค่เรื่องธุรกิจ”
เธอกล่าวอย่างเรียบเฉย
โจวซิงรีบหันไปมองหลินเซียว
“คุณครับ แหล่งสมุนไพรจะมั่นคงได้อย่างไร?”