หลินเซียวกล่าวพลางยิ้ม “ก็ไม่เชิง ความสัมพันธ์ของพวกเราซับซ้อนมาก อธิบายยาก บางทีชะตาชีวิตของผมคงกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีแฟน”
แม้จะยิ้มอยู่ แต่ในใจกกลับอึดอัดอย่างยิ่ง
อายุขัยครึ่งปี คำสี่คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย โดยเฉพาะหลังจากได้พบซุนหยางหยาง
เจียงชูหนิงมองเขาอย่างสงสัย พยายามวิเคราะห์อย่างจริงจัง แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมหลินเซียวถึงพูดเช่นนั้น
ไม่มีแฟนงั้นหรือ?
เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงหันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง บนใบหน้างดงามกลับมีอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบรรยายฉายอยู่
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็กลับถึงสวนตี้หาว
พอกลับมา เจียงชูหนิงก็เริ่มดูแลกระต่าย ป้อนอาหารสารพัด ก่อนจะอุ้มมันเข้าไปเล่นในห้องนอน
หลินเซียวนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟานุ่มสบายในห้องรับแขก หยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ไม่มีข้อความจากซูเมี้ยวเมี้ยวส่งมาทางแชต เขาจึงยังรู้สึกไม่ค่อยชิน
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ระยะห่างแบบนี้ก็ดีแล้ว
เขาวางโทรศัพท์ลง เห็นว่าชั้นบนไม่มีความเคลื่อนไหว จึงวูบเข้าไปในพื้นที่ของแหวน
ทางฉู่เหยาเหยาไม่มีความเคลื่อนไหว แสดงว่าทุกอย่างราบรื่น เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวล
แต่ทางอวิ๋นเยว่กลับทำให้หลินเซียวประหลาดใจ อาหารเย็นเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครแตะต้อง
แปลกจริง
“เยว่เยว่”
เขาเรียกเบา ๆ แล้วรออยู่ครู่หนึ่ง ทว่าด้านนอกกลับไม่มีเสียงตอบรับ