หลินเซียวยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าผมไม่มั่นใจ แค่...”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจได้
อย่างไรเสียก็เป็นงานที่ได้เงินเดือนปีละหลายแสน ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ หากทางฉู่เหยาเหยาเกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องกลับไปเริ่มต้นจากศูนย์
“ได้ครับ งั้นผมขอรับตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาด ขอบคุณผู้จัดการเจียงที่ไว้วางใจครับ”
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ ไปทำความคุ้นเคยกับเนื้องานของคุณก่อน ถ้ามีอะไรให้ทำฉันจะเรียก ไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามฉันได้”
ริมฝีปากสีชาดของเธอขยับเอื้อนเอ่ย น้ำเสียงเย็นชา
ใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ
หลินเซียวพยักหน้ายิ้ม ๆ
“ครับ”
สิ้นเสียง ประตูก็เปิดออก เหลียงอิงเดินเข้ามาจากด้านนอก
เจียงชูหนิงเลื่อนสายตาไปมอง
“ทีมตกแต่งจะมาถึงเมื่อไร?” เธอถามเสียงเย็นชา
เหลียงอิงรีบตอบว่า “กำลังมาแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวก็ถึง”
เจียงชูหนิงพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็หันสายตาเย็นเยียบไปทางหลินเซียว
“คุณยังยืนอยู่ตรงนี้ทำไม?”
หลินเซียวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“อ่า งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ผู้จัดการเจียง”
เขามองใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องทำงาน
พอออกมาแล้ว ในใจก็เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา
เดิมทีตั้งใจจะลาออกอยู่แล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงได้กลายเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดไปได้?
เขาส่ายหน้าพลางทอดถอนใจในความมหัศจรรย์ของโชคชะตา
ไม่นานนัก เขาก็กลับมาถึงห้องทำงานเมื่อครู่นี้