หลินเซียวได้ยินดังนั้น ท่าทางที่กำลังจะหันหลังกลับก็ชะงักค้าง
คนอื่น ๆ ต่างพากันนิ่งอึ้ง
ทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเหลียงอิงเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หลิวเฮ่ามองเธออย่างสงสัย แล้วถามว่า “เลขาเหลียง มีอะไรหรือครับ?”
ซุนหยางหยางมองอย่างหงุดหงิด
ไม่มาก่อน ไม่มาหลัง ดันมาตอนกำลังถึงช่วงสนุกพอดี!
คนอื่น ๆ ต่างมองเธอด้วยความสงสัยเช่นกัน
เหลียงอิงมองหลินเซียวอย่างมีความหมาย ก่อนจะพูดเรียบ ๆ ว่า “รปภ. ออกไปให้หมด”
พวก รปภ. มองหลิวเฮ่าทีหนึ่ง ก่อนจะพากันเดินออกไป
หลิวเฮ่าขมวดคิ้ว
“เดี๋ยวก่อน เลขาเหลียง ผมเป็นคนเรียก รปภ. ขึ้นมาเอง ไอ้นี่โดนไล่ออกแล้วยังมาทำร้ายเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ ผมแค่จะสั่งสอนมันหน่อย มีปัญหาอะไรหรือครับ?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลินเซียวเองก็มองอย่างสงสัย
เหลียงอิงเงยหน้าสบตาหลิวเฮ่า แล้วถามว่า “ไล่ออก?”
หลิวเฮ่าตอบเรียบ ๆ ว่า “ใช่ ผมเพิ่งไล่ออกไปเมื่อกี้”
เหลียงอิงยิ้ม แล้วพูดช้า ๆ ว่า “ผู้จัดการหลิว ขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้คุณไม่มีอำนาจนั้นแล้ว”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา ทุกคนก็พากันงุนงง
หลิวเฮ่าขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงขรึมว่า “เลขาเหลียง คุณพูดอะไรน่ะ? ผมเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด จะไม่มีอำนาจได้ยังไง?”
เหลียงอิงเหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
จากนั้นเธอก็เดินผ่านหลิวเฮ่าไปหยุดตรงหน้าหลินเซียว ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส
“ผู้จัดการหลิน คุณไม่ต้องไปแล้วค่ะ” เธอพูดอย่างสุภาพ