ฮึ!
หลิวเจอแค่นเสียงอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “ไม่เกรงใจงั้นหรือ? ฉู่เหยาเหยา สัตว์อสูรกำลังจะบุกโจมตีเมืองอยู่แล้ว ยังไม่คิดหาทางเอาชีวิตรอดอีก หัวหน้าทีมอย่างเธอทำงานกันแบบนี้หรือ? ยังมีหน้ามาบอกฉันว่าไม่เกรงใจอีกหรือไง?”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนสับสนว้าวุ่นขึ้นมา
พวกเขาก็กลัวตายเหมือนกัน
ถึงผู้อาวุโสท่านนั้นจะจัดหาเสบียงให้พวกเขาได้จริงก็เถอะ แต่...ชีวิตสำคัญกว่านะ!
ฉู่เหยาเหยาตอบกลับอย่างเย็นชาว่า “ฉันมีแผนของฉันเอง นายจะมาห่วงทำไม? ถ้าไม่อยากอยู่ ก็ไปตอนนี้ได้เลย ฉันขวางนายไว้หรือไง?”
หลิวเจอหัวเราะเย็นชา
“นายคิดว่าฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอรอความตายหรือไง? ฉันต้องไปอยู่แล้ว แต่...ฉันจะไม่ไปคนเดียว!”
“พวกพี่น้องทั้งหลาย สัตว์อสูรกำลังจะบุกโจมตีเมืองแล้ว พวกมันใกล้เข้ามาทุกที พวกนายยังเชื่อจริง ๆ หรือว่าไอ้ผู้อาวุโสอะไรนั่นจะช่วยชีวิตพวกนายได้? ตื่นได้แล้ว!”
“ฉันมีเส้นทางเข้าเมือง! พวกนายจะอยู่ที่นี่กับเธอรอความตาย หรือจะเข้าเมืองไปกับฉัน?”
เขากวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
นี่...
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ดวงตาของทุกคนก็พลันเป็นประกาย
ฉู่เหยาเหยาสีหน้าไม่เปลี่ยน ยังคงจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชา
ทุกคนเริ่มลังเล ในที่สุดชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวออกมา เดินไปอยู่ข้างหลิวเจอ
“พี่เจอ ผมไปกับพี่!”
พูดจบ เขาก็เหวี่ยงทองคำเล็กน้อยที่เพิ่งหาได้ในมือฟาดลงกับพื้นอย่างแรงราวกับมันเป็นขยะ
“ผมก็ไปกับพี่เจอ!”
ชายหนุ่มอีกคนก้าวออกมา เดินไปอยู่ข้างหลิวเจอเช่นกัน แล้วโยนทองคำลงพื้นตามไปด้วย