แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ากางเกงถูกดึงลงมา ความเย็นวาบพลันสัมผัสผิว
“ผู้จัดการเจียง?”
หลินเซียวหันขวับอย่างตกใจ มือยกขึ้นปิดบริเวณที่รู้สึกเย็นวาบโดยไม่รู้ตัว
เจียงชูหนิงขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย
“กางเกงในบังแผลอยู่ ถ้าไม่ดึงลงมาหน่อย ฉันจะเปลี่ยนยาให้คุณยังไง?” เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
มุมปากหลินเซียวกระตุกสองสามครั้ง เขางุนงงอยู่บ้าง
เพี๊ยะ
เจียงชูหนิงยกมือเล็ก ๆ ตีมือหลินเซียวเบา ๆ แล้วพูดว่า “เอามือออก ผู้ชายตัวโตจะกลัวอะไรที่คนเห็นกันล่ะ ยังอายอีกหรือ?”
หลินเซียวขยับมือออก แต่ในใจก็รู้สึกแปลก ๆ
รู้สึกว่า...มันโผล่ออกมาเกือบครึ่งแล้วนะ...
“ผู้ชายก็รักหน้าตาเหมือนกันนะ”
เขาพึมพำอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามเธอต่อ
เมื่อเห็นหลินเซียวไม่ขัดขืนอีก มุมปากเจียงชูหนิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ
สีหน้าเย็นชาที่เคยมี ตอนนี้กลับดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อย
แต่พอถอดผ้าพันแผล สีหน้าของเธอก็พลันจริงจังขึ้น มือไม้ระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวว่าจะทำให้หลินเซียวเจ็บ
ไม่นาน ผ้าพันแผลก็ถูกแกะออก
เจียงชูหนิงเตรียมใจไว้แล้วว่าจะเห็นบาดแผลน่าสยดสยอง ทว่าเมื่อมองชัด ๆ เธอกลับตะลึงงัน
บาดแผลลึกที่เคยมี ตอนนี้เหลือเพียงรอยจาง ๆ ไม่มีเลือดแม้แต่น้อย ราวกับแค่ถูกข่วนเบา ๆ เท่านั้น
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เธอเคยเห็นแผลนี้มาก่อน มันน่าสยดสยองชัด ๆ!
เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวเอง ทำไมถึง...ใกล้หายแล้วล่ะ?