หลินเซียวถึงกับยิ้มออกมา ก่อนจะเอนตัวลงนอนบนโซฟาอีกครั้ง
“ยกให้คุณจัดการทั้งหมดเลย อยากขายเท่าไรก็ขาย”
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางอวดร่ำอวดรวยอย่างเต็มที่
เจียงชูหนิงกวาดตามองสมุนไพรเหล่านั้นอีกครั้ง หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
ตั้งเก้าต้น!
แม้แต่พ่อค้าสมุนไพรชั้นนำในกรุงปักกิ่งตอนนี้ ก็คงมีแค่นี้กระมัง?
เธอมองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง ในใจรู้สึกโชคดีเหลือเกิน นี่จะเรียกว่าเก็บสมบัติล้ำค่าได้อย่างไร? ต้องเรียกว่าได้พบผู้มีพระคุณต่างหาก!
ดีจริง ๆ!
เธอเก็บสมุนไพรทั้งเก้าต้นอย่างระมัดระวัง
“สมุนไพรพวกนี้คุณไปเอามาจากไหนเหรอ?”
เธอจ้องหลินเซียวด้วยแววตาประหลาดใจจนแทบไม่อยากเชื่อ
สมุนไพรอายุร้อยปีหายากแค่ไหน? ทำไมพออยู่กับหลินเซียวแล้วถึงดูเหมือนผักกาดขาวไปได้?
หลินเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “ความลับทางธุรกิจ พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า เรื่องนี้พูดไม่ได้”
เจียงชูหนิงอดกลอกตามองเขาไม่ได้
“ไม่ไว้ใจฉันเหรอ?”
หลินเซียวหัวเราะ “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ต่อให้บอกไปคุณก็ไม่มีทางเข้าใจอยู่ดี ถือว่าปล่อยให้ผมเก็บความลึกลับไว้บ้างแล้วกัน”
ได้ยินเช่นนั้น แววตาคู่งามของเจียงชูหนิงก็ฉายความนัยขึ้นมา
ลึกลับจริง ๆ ด้วย
หลินเซียวไม่พูด เธอก็ไม่ซักไซ้ ปล่อยตัวดื่มด่ำกับความยินดีที่ได้สมุนไพรมา
แบบนี้นอกจากจะจัดการกับเพื่อนสนิทได้แล้ว ยังทำอะไรได้อีกหลายอย่าง
มิน่าหลินเซียวถึงมั่นใจนัก!
หลินเซียวถามว่า “เรื่องกลุ่มชูเจี้ยนเป็นยังไงบ้าง ยังต้องหาคู่ร่วมลงทุนอีกไหม?”