อวิ๋นเยว่หันมามองนาง สีหน้าดูประหลาดอยู่บ้าง
“ใช่”
หลินเซียวจ้องอวิ๋นเยว่ด้วยท่าทางทึ่มทื่อ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
นี่มัน...ส่งผมมาถึงแผ่นดินกวงอู่เลยเหรอ?
“ทำไมล่ะ?”
เขาเกาหัวอย่างไม่เข้าใจสุดขีด
อวิ๋นเยว่ก้มมองแหวนบนนิ้ว ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “บางทีอาจเป็นเพราะ...แหวนของฉันเลื่อนระดับแล้ว นายถึงมาได้ แต่แหวนของนายยังไม่เลื่อนระดับ ฉันเลยไปหาไม่ได้?”
หลินเซียวมองแหวนในมืออวิ๋นเยว่ อ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่กลับแทบร้องไห้ไม่ออก
เขาทรุดนั่งลงกับพื้น มึนงงไปหมด
ตื่นเต้นเก้อเลย
อวิ๋นเยว่เองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ลึก ๆ เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแหวนทั้งสองวงต้องเลื่อนระดับ
“จะหงอยไปทำไม เดี๋ยวฉันหาแก่นพลังมิติมาให้นายอีกชิ้นก็ได้”
เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลินเซียวชะงักไปเล็กน้อย
ก็จริงแฮะ
“หาง่ายไหม?” เขาเงยหน้าถาม
อวิ๋นเยว่หลบสายตาเล็กน้อยก่อนตอบว่า “หาง่าย ไม่ใช่ของดีอะไรสักหน่อย”
หลินเซียวมองเธออย่างสงสัย
ทำไมฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเลยนะ?
“ก็ได้”
ถึงจะไม่รู้สถานการณ์ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว อย่างไรเสียแก่นพลังนั้นก็ใช้หมดไปแล้ว
รู้อย่างนี้น่าจะเลื่อนระดับแหวนของเขาเสียก่อน
อวิ๋นเยว่รับรู้ได้ถึงความผิดหวังของหลินเซียว ในใจก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง
แต่เธอไม่มีทางเอ่ยขอโทษหรอก
หาใหม่ก็สิ้นเรื่อง
“เอาละ อย่าเสียใจไปเลย”
เธอพูดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ