ชายหนุ่มอีกสามคนต่างเผยแววตาดุร้าย จ้องเขาเขม็ง
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหญิงสาวด้านหลัง
“เขาเป็นพี่ชายเธอเหรอ?” เขาถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
ดวงตาของหลิ่วอวิ้นพลันสว่างวาบ
“ติดกับแล้วสินะ?”
เธอเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างได้ใจ
เจียงชูหนิงเบะปากน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า “นั่นเขาเรียกว่าความยุติธรรมต่างหากล่ะ”
ฮึ
หลิ่วอวิ้นแค่นเสียงเบา ๆ ก่อนพูดว่า “จะยุติธรรมหรือไม่ ต้องดูผลลัพธ์ รอดูกันไปเถอะ”
หญิงสาวเงยหน้ามองหลินเซียวด้วยดวงตากลมโต แล้วส่ายหน้าแรง ๆ
“ไม่ใช่นะ ฉันไม่รู้จักเขาเลย พี่ชายสุดหล่อ ช่วยฉันด้วย ฉันกลัวมาก”
ท่าทางน่าสงสารนั้นชวนให้คนใจอ่อนได้ง่ายดาย
หลินเซียวยิ้ม ก่อนหันไปมองชายหนุ่มคนนั้นแล้วพูดว่า “ได้ยินแล้วใช่ไหม? เธอบอกว่าไม่รู้จักนาย”
ฮึ!
ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“พูดมา! แกให้ยาบ้าอะไรน้องสาวฉันกินใช่ไหม ถึงได้ทำให้น้องเสียสติ! น้องไม่ต้องกลัวนะ พี่จะพากลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
เขาตะโกนเสียงดังลั่นราวกับกลัวคนอื่นไม่ได้ยิน
หญิงสาวเกาะเสื้อหลินเซียวแน่นแล้วพูดว่า “พี่ชายสุดหล่อ ช่วยฉันด้วย ฉันไม่รู้จักพวกเขาจริง ๆ!”
ท่าทางของเธอราวกับใกล้จะร้องไห้เต็มที
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว”
ชายหนุ่มหรี่ตาลง แววตาเย็นเยียบ
“แม่งเอ๊ย อยากตายใช่ไหม? เดี๋ยวนี้ถึงกับกล้าลากคนเมากลับไปกลางที่สาธารณะเลยหรือไง? ฉันให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยน้องสาวฉันซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”