แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของหลินเซียว
ใครกัน?
ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นสามนัดติดต่อกัน มือปืนคนหนึ่งล้มลงกับพื้นทันที
ยิงแม่นใช้ได้เลย
มุมปากของหลินเซียวยกขึ้นเล็กน้อย เขาชะโงกหน้าออกไปดู เห็นมือปืนคนนั้นกำลังเล็งไปทางหัวมุมทางเดินอย่างลนลาน
เขาไม่ทันคิดอะไร ร่างก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมเล็งปืนไปทางนั้น
ปัง! ปัง!
เขาลั่นไกอย่างรวดเร็วเช่นกัน
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเห็นชัดว่ากระสุนถูกแผงกั้นขวางไว้ จึงอดเสียดายไม่ได้ ขณะที่กำลังจะถอยกลับไปหลบหลังที่กำบัง...
“อ๊าก!”
ทันใดนั้น มือปืนคนนั้นก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนล้มลงกับพื้น
บ้าเอ๊ย?
หลินเซียวมีสีหน้าตะลึง เขาเพ่งมองอย่างละเอียด จึงพบว่ากระสุนทะลุแผงเหล็กบาง ๆ นั่นไปโดนมือปืนเข้าเต็ม ๆ
เขามองปืนในมืออย่างประหลาดใจ ก่อนมุมปากจะยกขึ้น
ปืนกระบอกนี้โหดจริง
รอบข้างเงียบสนิท ทุกคนถูกจัดการหมดแล้ว ผู้คนในห้องจัดเลี้ยงก็พากันวิ่งหนีออกไปอย่างอลหม่าน เหลือเพียงเจียงชูหนิงที่หลบอยู่หลังเสาไม่ไกล และกำลังจับจ้องเขาอยู่เช่นกัน
หลินเซียวผ่อนคลายลง ในใจรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก
จบแล้วหรือ?
เขาค่อย ๆ มองไปยังหัวมุมทางเดิน แขนขาวผ่องข้างนั้นหายไปแล้ว และมองไม่เห็นตัวคนด้วย
“เรียบร้อย ไม่มีใครเหลือแล้ว”
เขามองเจียงชูหนิงที่อยู่ไม่ไกล พลางยกมุมปากขึ้น ในใจมีความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย
ทั้งตื่นเต้น ทั้งโล่งใจ