เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วโสตประสาทของทุกคน แสบแก้วหูอย่างยิ่ง และทำให้ทุกคนยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
พวกเขาตกตะลึงอย่างหนัก!
ตรงมุมห้อง มือเล็กขาวผ่องกำปืนพกไว้ เดิมทีเธอกำลังเล็งไปที่ท่านสามเฉิน แต่ยังไม่ทันเหนี่ยวไก สายตาก็ถูกแสงสว่างบดบังไปเสียก่อน
ริมฝีปากเล็กของเธออ้าออกเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
คนอื่น ๆ ต่างจ้องมองอย่างไม่กะพริบ ทว่าบริเวณรอบตัวหลินเซียวถูกแสงสีฟ้าอ่อนปกคลุมไว้จนมองอะไรไม่เห็น
ปัง!!
ไม่นานก็มีเสียงกระแทกหนัก ๆ ดังขึ้น
หลินเซียวเหวี่ยงหมัดทั้งสองข้างออกไปพร้อมกัน ปราณห่อหุ้มหมัดพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของทั้งสองคน
ทั้งคู่ไม่ทันรู้ตัวแม้แต่น้อย จิตใจยังจมอยู่กับความตกตะลึงจนเสียขวัญไปหมด กว่าจะตั้งสติได้ หมัดก็ทะลุผ่านแสงสีฟ้าเข้าปะทะกลางอกของทั้งสองคนแล้ว
พรวด!
ทั้งคู่กระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ร่างกระเด็นลอยราวกับถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงใส่ ก่อนจะพุ่งชนกำแพงที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรจนกำแพงยุบเป็นรอย
ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว สายตาพร่ามัว ไถลลงมาตามกำแพงก่อนจะนั่งเรียงกันอยู่ตรงเชิงกำแพงอย่างเป็นระเบียบ
ศีรษะเอียงพับ ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว
บนกำแพงยังมีรอยเลือดสองสายทิ้งไว้ให้เห็นเด่นชัด
โถงใหญ่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับไร้ชีวิต ทุกคนอ้าปากค้าง ดวงตาสะท้อนความตื่นตะลึง
นี่...ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของทุกคน พวกเขาจ้องมองร่างที่กำลังหอบหายใจอย่างหนักเขม็ง