หลินเซียวอดถลึงตามองเบา ๆ ไม่ได้
ช่างพูดมากจริง ๆ
เจียงชูหนิงเองก็ไม่พอใจเช่นกัน “เพิ่งรอดตายมาได้ อย่าพูดมากเลยน่า”
หลิ่วอวิ้นหันกลับมาด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะค้อนใส่ “คุณเกือบตายในนั้น ยังจะไม่ให้ฉันพูดมากอีกเหรอ?”
เจียงชูหนิงกล่าวอย่างไม่พอใจ “คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ตอนเช้าฉันก็บอกไปแล้วว่าต้องมากับหลินเซียวแน่”
หลินเซียวฟุบอยู่บนเรียวขาหอมกรุ่น ฟังหญิงสาวทั้งสองเถียงกันไปมา รู้สึกเพลิดเพลินไม่น้อย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียเลือดมากเกินไปหรือเปล่า เขาถึงรู้สึกมึนหัวอยู่บ้าง
หลิ่วอวิ้นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คุณบอกฉันว่าจะมากับเขา แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะฆ่าตัวตาย!”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินเซียวก็ใจหายวาบ
ฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?
เขาอดเงยหน้าขึ้นมองเจียงชูหนิงไม่ได้
เจียงชูหนิงสังเกตเห็น จึงยกมือเล็ก ๆ กดศีรษะเขาลง ใบหน้าของเขาจมอยู่ระหว่างเรียวขางาม
“คุณ...รู้ได้ยังไง?”
เจียงชูหนิงกดศีรษะหลินเซียวไว้ พลางมองหลิ่วอวิ้นแล้วถาม
น้ำเสียงอ่อนลงทันที
ในใจหลินเซียวเองก็ประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าเจียงชูหนิงจะเตรียมใจฆ่าตัวตายไว้แล้ว
ฮึ!
หลิ่วอวิ้นส่งเสียงฮึดฮัดแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันรู้ได้ยังไง”
เจียงชูหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แววตางามพลันเป็นประกาย
เธอถามอย่างประหลาดใจว่า “งั้นคนที่แอบยิงเมื่อกี้ก็คือคุณเหรอ? คุณพกปืนออกมาด้วย?”
หลินเซียวได้ยินแล้วใจกระตุกอีกครั้ง