เขารับสาย
ไม่นาน เสียงหวานใสไพเราะของซูเมี้ยวเมี้ยวก็ดังขึ้น “เลิกงานหรือยัง?”
หลินเซียวเหลือบมองเวลา
“เลิกแล้ว”
ซูเมี้ยวเมี้ยวถามยิ้ม ๆ “คุณอยู่ที่ไหนเหรอ? ฉันไปหาคุณนะ”
น้ำเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยพลัง สดใสร่าเริงเป็นพิเศษ
หลินเซียวตอบว่า “คุณอยู่ที่ร้านทองใช่ไหม? เดี๋ยวผมไปหาคุณเอง อยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวตอบตกลง
หลินเซียวยืดตัวขึ้น ยืดเส้นยืดสาย
หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยรีบยิ้มทัก “ผู้จัดการหลินตื่นแล้วหรือครับ?”
หลินเซียวพยักหน้าพลางยิ้ม
“ขอโทษที่รบกวนนะครับ ผมขอตัวก่อน”
ห้องทำงานกำลังปรับปรุง เขาจึงต้องมาหาที่นี่เพื่อหลบมาพักผ่อน
หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยยิ้มประจบเต็มหน้า รีบกล่าวว่า “ผู้จัดการหลินพูดอะไรอย่างนั้นครับ ท่านมาพักที่นี่ได้ ถือเป็นเกียรติของพวกเราเลยครับ”
หลินเซียวส่ายหน้ายิ้ม ๆ ตบไหล่หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยเบา ๆ สองครั้ง ก่อนก้าวจากไป
พอสถานะสูงขึ้น สิ่งที่ได้รับก็ต่างจากเดิมจริง ๆ
แต่ก็... ดูเสแสร้งชอบกล
เขาออกจากบริษัท ขี่รถไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังร้านทอง
มองจากระยะไกลก็เห็นร่างงามสะดุดตายืนอยู่ริมถนน เธอสวมกางเกงยีนส์ขาสั้น เรียวขาขาวยาวสวยเกินใครดูขาวจ้าจนแสบตาท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ที่เอวผูกเสื้อคลุมลายตารางสีชมพูขาวไว้
ท่อนบนสวมเสื้อแขนสั้นสีขาวเปิดไหล่ เผยหัวไหล่เนียนงาม กระดูกไหปลาร้าชวนมองกับทรวงอกอวบอิ่มเปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดสายตา
เปี่ยมด้วยพลัง สดใสน่ารักจับใจ
คนที่เดินผ่านไปมาไม่ว่าหญิงหรือชาย ล้วนอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองเงาร่างงดงามนั้น