ฉู่เหยาเหยาเห็นหลินเซียวแล้วเข้าใจผิด จึงรีบร้องห้าม
หลินเซียวหยุดคิดด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ฉู่เหยาเหยายิ้มพลางพูดว่า “ไม่ต้องหลบหน้าพี่หลินเซียวหรอก ยังไงพี่ก็เห็นหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”
รอยยิ้มนั้นดูเปิดเผยอยู่หลายส่วน แต่ก็แฝงความเขินอายไว้อีกไม่น้อย ชวนมองยิ่งนัก
หลินเซียวกลับทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา
เห็นหมดแล้วอะไรกัน โลกยุคโลกันตร์ยังหัวโบราณขนาดนี้เลยหรือ?
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น...
แคว่ก
ฉู่เหยาเหยาก็รูดซิปเสื้อออกทันที รูปร่างเย้ายวนเผยออกมาตรงหน้า ผ้าพันที่รัดไว้ปกปิดความอวบอิ่มแทบไม่มิด
หัวใจหลินเซียวเต้นแรงตามไปด้วยหลายครั้ง
แค่ก
เขากระแอมเบา ๆ แล้วรีบเบือนสายตาไปทางอื่น
ฉู่เหยาเหยาข่มความเขินอายไว้ ไม่คิดอะไรให้มากความอีกแล้ว อย่างที่พูดไป ในเมื่อเห็นกันหมดแล้ว ยังจะต้องใส่ใจอะไรอีก?
นี่คือพี่หลินเซียว ไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย!
เธอรีบสวมเสื้อหนังตัวสั้นลงบนร่าง รูดซิปขึ้น จากนั้นกางแขนก้มลงสำรวจดู
“เป็นยังไงบ้างพี่หลินเซียว สวยไหม?”
เธอมองได้ไม่ทั่ว จึงหันไปมองหลินเซียวแล้วยิ้มถาม
หลินเซียวจึงมองเธออย่างพินิจ ก่อนยิ้มพลางพยักหน้า
“สวย เหมาะกับเธอมาก สวยกว่าตัวก่อนอีก” เขาชมด้วยรอยยิ้ม
เสื้อทรงเข้ารูปขับเน้นเอวคอดและรูปร่างเย้ายวน ทั้งยังดูเท่ทะมัดทะแมงอย่างมีเสน่ห์
ฉู่เหยาเหยาดีใจสุด ๆ
“ข้างในยังมีอีกนะ มีกางเกงด้วย แล้วก็ซื้อรองเท้ามาให้หลายคู่ ไม่รู้ว่าเธอใส่เบอร์อะไร เลยมีทั้งเบอร์ 36 กับ 37”