เขาพินิจมองสิ่งนั้นอย่างละเอียด ก่อนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“หรือว่านี่จะเป็น...ยาจีนในตำนาน? นี่...นี่เรื่องจริงหรือเปล่า?”
เขาตกตะลึงจนเก็บสีหน้าไม่อยู่
ฉู่เหยาเหยาคลี่ยิ้มลึกลับ “ไม่คิดเลยว่าท่านซือถูจะรู้จักยาจีนด้วย ที่แท้นี่ก็คือยาจีนจริง ๆ ค่ะ”
ซือถูจิ้งได้ยินดังนั้นก็สะท้านไปทั้งร่าง
“คุณหนู ยา...ยาจีนพวกนี้คุณหามาจากไหน? เท่าที่ฉันรู้ ทุกวันนี้มีเพียงดินแดนบริสุทธิ์อย่างเมืองซ่างจิงเท่านั้นที่ยังมีของแบบนี้อยู่ใช่ไหม!”
แววตาของเขาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาเหยาทอประกายวูบหนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เมืองซ่างจิงมียาจีนด้วยหรือ?
แม้แต่เธอก็ไม่เคยได้ยินข่าวนี้มาก่อน
เธอยิ้มพลางกล่าว “ท่านซือถู นี่เป็นความลับทางธุรกิจของฉันค่ะ ในเมื่อฉันใช้สิ่งนี้ทำมาหากิน ก็ขออภัยที่บอกไม่ได้”
ซือถูจิ้งมองฉู่เหยาเหยาอย่างลึกซึ้ง
“เข้าใจ เข้าใจ ฉันจะไม่ถามมากก็แล้วกัน แต่ฉันมีเรื่องอยากขออีกอย่าง ถึงฉันจะอยากเชื่อคุณคนสวย แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตลูกสาว ฉันขอเปิดดูแล้วดมสักหน่อยได้ไหม?”
เขาสงบสติอารมณ์และกลับมามีท่าทีสุขุมลุ่มลึกดังเดิม
ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาเหยาทอประกายวูบหนึ่ง ก่อนถามว่า “แค่ดมก็รู้ได้แล้วหรือคะว่ายาจริงหรือปลอม?”
ซือถูจิ้งยิ้ม
“ฉันเองก็ไม่รู้หรอก แต่บังเอิญว่ามีคนใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเคยอยู่เมืองซ่างจิง เขาน่าจะรู้ว่ายาจีนมีกลิ่นแบบไหน คุณผู้หญิงคิดว่ายังไง?”