ฉู่เหยาเหยาเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน มีเพียงหลินเจาที่กระวนกระวายอย่างมาก
ที่นี่เป็นถิ่นของหัวหน้าเมืองซีเฉิง หากทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมา พวกเขาทั้งสามคนคงได้ตายอยู่ที่นี่แน่
รักษาคนป่วยงั้นหรือ? หัวหน้าทีมฉู่จะไปรักษาคนเป็นได้ยังไง...
เฮ้อ
เขาถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะก้าวตามไปอย่างจำใจ
ก่อนมาที่นี่เขาพยายามห้ามเธอหลายครั้งแล้ว แต่ฉู่เหยาเหยากลับไม่แม้แต่จะมองเขา
ไม่นานฉู่เหยาเหยาก็มาถึงหน้าห้อง โดยมีทหารองครักษ์นำทาง
ก๊อก ๆ
“ท่านครับ หมอมาถึงแล้ว”
ทหารองครักษ์กล่าวอย่างนอบน้อม
ตึก ๆ ๆ
ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำยืนอยู่ตรงประตู มีหนวดเครา ใบหน้าเหลี่ยมดูน่าเกรงขามแม้ไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเปล่งประกายตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
“ใครเป็นหมอ? คนไหนเป็นหมอ?”
เขากวาดตามองทั้งสามคนอย่างเร่งร้อน
ฉู่เหยาเหยาก้าวออกมาข้างหน้า
“สวัสดีค่ะท่านซือถู ฉันเป็นหมอค่ะ”
เธอพูดช้า ๆ พลางรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แม้จะเชื่อใจหลินเซียว แต่ตอนนี้หลินเซียวไม่ได้อยู่ด้วย
ซือถูจิ้งมองเธออย่างพินิจพิจารณา สีหน้าฉงนเล็กน้อย
“คุณ...เป็นหมอหรือ?”
เขาถามอย่างไม่แน่ใจ
ช่วงนี้เขาพบหมอมาหลายคน ทุกคนล้วนเป็นชายชราวัยเกินห้าสิบทั้งนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอหญิงสาวที่ทั้งอายุน้อยและงดงามเช่นนี้