“พี่หลินเซียว ดีจริง ๆ ที่มีพี่อยู่”
ความตื่นเต้นและซาบซึ้งในใจของเธอเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้ บนใบหน้างดงามฉายแววซับซ้อน
หลินเซียวอมยิ้ม “เอาละ รีบไปจัดการธุระของเธอเถอะ พอรู้ว่าเธอไม่เป็นไรก็วางใจแล้ว รีบจัดการเรื่องให้เรียบร้อย จำไว้นะ ความปลอดภัยสำคัญที่สุด”
ฉู่เหยาเหยาพยักหน้าแรง ๆ
“จำได้แล้วค่ะ”
คำตอบนั้นฟังดูออดอ้อนน่ารัก
หลินเซียวไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาวูบกายหายไป
ฉู่เหยาเหยามองตำแหน่งที่หลินเซียวเคยยืนอยู่อีกครั้ง ริมฝีปากเผยรอยยิ้มสดใส
พี่ชาย มีพี่อยู่ด้วยดีจริง ๆ
ไม่นาน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่
พี่ชาย รอดูเซอร์ไพรส์จากหนูได้เลย!
เธอหายวับไปอย่างรวดเร็ว
ด้านนอกจวนซือถู หลินเจากับหลี่เป้าพาผู้คนกลุ่มหนึ่งที่มีสีหน้าตื่นเต้นมาล้อมประตูจวนไว้จนมิด ทุกคนถือปืนพลังงาน แววตาคมกริบ เปี่ยมด้วยจิตสังหาร
แม้จะไล่ล่าสังหารมาตลอดทาง แต่ท้ายที่สุดก็ยังมีคนกว่ายี่สิบคนบุกเข้าไปในจวนได้ ในจำนวนนั้นมีคนทรยศอยู่สิบกว่าคนด้วย
ตึง ตึง ตึง
เสียงฝีเท้ารัวเร็วและสับสนดังมาจากในจวน คนกลุ่มหนึ่งซึ่งสวมชุดเกราะครบครันกรูกันออกมา ยืนเรียงแถว ยกปืนพลังงานขึ้นประจันหน้ากับหลินเจาและพวก
กลิ่นอายแห่งการปะทะแผ่กระจายไปทั่วในพริบตา
อีกฝ่ายมีคนสามสิบสี่สิบคน ทุกคนมีอาวุธครบมือ แต่พี่น้องฝั่งหลินเจากลับไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย ดวงตาแดงก่ำจากการเข่นฆ่า
“เกิดอะไรขึ้น? นี่มันเรื่องอะไรกัน! วางปืนลงให้หมด!”